*خوش شانسی یا بدشانسی روزی کشاورزی به مزرعه اش رفت و فهمید اسبش فرار کرده. مردمِ روستا گفتند: عجب بدشانسی ای! روز بعد اسبِ کشاورز با دو اسب دیگر بازگشت و مردم روستا گفتند: عجب خوش شانسی ای! روزی دیگر پسرِ کشاورز از یکی از اسب ها افتاد و پایش شکست. روستاییان ابراز همدردی کردند: چه بدشانسی ای. کمی بعد جنگی درگرفت و مردهای جوانِ روستا فراخوانده شدند؛ ولی پسر کشاورز به خاطر پای شکسته اش تنها کسی بود که به جنگ نرفت. مردم روستا به کشاورز گفتند که پای شکسته ی پسرش خوش شانسی بوده است. این داستانِ قدیمی نشان می دهد که نمی توانیم هر اتفاقی را به آسانی قضاوت کنیم و آن را خوش شانسی یا بدشانسی و خوب یا بد بدانیم. برای درک تأثیر واقعی هر اتفاق، باید از زمان و مکان فراتر برویم. هر موفقیتی با مشکلاتی همراه است و هر شکستی می تواند باعث رشدِ خرد و پیروزی های بعدی شود. هر اتفاقی هم زمان خوش شانسی و بدشانسی است. خوش شانسی و بدشانسی یا خوب و بد، مفاهیمی اند که فقط در ادراک های ما وجود دارند. *ابر در چای ابری را تصور کن که تبدیل به باران شده. باران درخت ها و گیاهانِ زیادی را آبیاری می کند. باید بتوانیم ابر را در شکل تازه اش ببینیم؛ انواع درخت ها و گیاهان. با دیدنِ عمیق باران، یخ و برف، می توانیم ابر را تشخیص دهیم. با نگاه کردنِ دقیق به چای، می توانی ابر را ببینی. وقتی چای را با تمرکز و آگاهی می نوشی، می دانی که ابر را می نوشی؛ چه شگفت انگیز! وقتی بچه ها بستنی می خورند، ابر می خورند. با این روش می توانیم دیدنِ واقعیت را با چشم هایی که فقط فرم و نشانه ها را نمی بینند تمرین کنیم؛ یعنی می توانیم ورای ظواهر و نشانه ها برویم تا معنای غایی را درک کنیم. اگر نگاه بدون نشانه گذاری و قضاوت نداشته باشی، نمی توانی ابر را در چای، بستنی، باران یا سبزیجات تشخیص دهی. دیدن با چشم های بدون قضاوت را تمرین کنیم.