سال ۱۹۸۰ بود که میس اس صاحب یک اتومبیل شد، اما قبل از آنکه بتواند یکی دو بار با آن به گردش برود (از آن ماشین های بُروی واقعی است) ماشین را دزد برد و بعداً اوراق و رهاشده در زیرزمین آپارتمان های سازمانی، در میدن لین پیدا شد. من رفتم تا چیزی را که از ماشین باقی مانده بود بیاورم (گرچه ممکن است پلیس احیاناً به عنوان مدرک به آن نیاز داشته باشد) و دیدم حتی در مدت کوتاهی که این مینی را در اختیار داشته موفق شده آن را از سهمیه ی همیشگی کیسه های پلاستیکی، حوله های کاغذی آشپزخانه و پتوهای کهنه ای پر کند که همه غرق در پودر تالک بودند. در سال ۱۹۸۴، هم که ریلاینت رابین را خرید، وضع دقیقاً همین طور بود. ریلاینت رابین همان اندازه که ماشین دوم او بود کمد دومش نیز بود. میس شپرد بضاعت آن را داشت که برای خریدن این خودروها ولخرجی کند؛ زیرا پارک بودن ماشین در حیاط به این معنی بود که او آدرس ثابتی دارد و در نتیجه واجد شرایط دریافت مستمری کامل و کمک هزینه های مختلف آن است؛ چون تنها هزینه اش خرید غذا بود، قادر بود مبلغی پس انداز کند. حسابی در بانک هلیفکس داشت و چند دفترچه ی پس انداز. حتی صدای رهگذرها را شنیده ام که می گویند می دانی که او میلیونر است. برداشت شان این است که اگر میلیونر نبود هیچ آدم عاقلی اجازه نمی داد او توی حیاط خانه اش زندگی کند. ریلاینت بیشتر از مینی فعالیت داشت و میس اس یکشنبه صبح ها خوش خوشک آن را می راند، روی پریمرز هیل پارکش می کرد و حتی با آن تا هانزلو می رفت. با این همه، بیشتر مواقع صرفاً نشستن در ریلاینت و گاز دادن به آن و بالا بردن دور موتورش او را خوشحال می کرد (و من فکر می کنم او در این مواقع واقعاً خوشحال بود). بااین حال، چون معمولاً تصمیم می گرفت این کار را اول صبح یکشنبه انجام بدهد، نزد همسایه ها محبوبیتی نداشت. ازاین گذشته، آنچه خودش یک عمر زندگی با انواع ماشین توصیف می کرد نتوانسته بود به او بیاموزد که گاز دادن به ماشین باتری را شارژ نمی کند. برای همین باتری مرتب خالی می شد و من به ناچار آن را پایین می آوردم و دوباره شارژش می کردم و خوب می دانستم شارژ شدن باتری همان و گازدادن های اول صبح همان (به اصرار می گفت: نه هفته ی دیگر ممکن است احیاناً به کورنوال بروم.) در واقع شارژ کردن دوباره ی باتری مسئله ای نبود، مسئله این بود که خجالت می کشیدم مردم مرا در حال کندوکاو زیر کاپوت این ماشین مسخره ببینند. مارس ۱۹۸۷٫ راهبه های بالای خیابان -یا به قول میس اس «خواهرها»- حالا بخشی از خریدهای او را انجام می دهند. امروز صبح یکی از آن ها کیسه ی خریدی روی پله ی عقب وَن می گذارد. بیسکوئیت های زنجبیلی همیشگی و چند بسته نوار بهداشتی توی کیسه است. می فهمم برایش دشوار است که از من بخواهد این چیزها را برایش بخرم، گو اینکه شاید به همان اندازه برایش سخت باشد که از راهبه ها بخواهد آن ها را برایش بخرند.