کتاب حاضر، مشتمل بر نمایش نامه «آنتیگونه» و سه نوشته از «نجف دریابندری»، «مارتین هایدگر» و «زیگموند فروید» در رابطه با این نمایشنامه است. در این نمایشنامه قبل از شروع داستان، دو برادر به نام های «اتئوکلس» و «پولینئیسس» در جنگ داخلی بر سر قدرت کشته می شوند. «کرئون» فرمانروای تبس، «اتئوکلس» را با احترام به خاک می سپارد و دستور می دهد جنازه «پولینئیسس» به حال خود رها و خوراک کرم ها و لاشخورها شود. جنازه برادر شورشی از احترام برخوردار نخواهد بود. «آنتیگونه» و «ایسمنه» خواهران دو برادر کشته شده هستند. در آغاز نمایشنامه «آنتیگونه» خواهرش «ایسمنه» را به خارج قصر می برد تا با او به طور خصوصی صحبت کند. «آنتیگونه» می خواهد که جسد «پولینئیسس» را به خاک بسپارد و این برخلاف دستور «کرئون» است. «ایسمنه» نمی تواند «آنتیگونه» را منصرف کند و با او همکاری هم نمی کند زیرا از مجازات مرگ می ترسد. به «کرئون» خبر می رسد که جنازه «پولینئیسس» دفن شده است. «آنتیگونه» بدون پنهان سازی به او می گوید که اخلاقیات را زیر پا گذاشته، «ایسمنه» برای اینکه خواهرش را تنها نگذارد اعتراف می کند که به «آنتیگونه» کمک کرده است.

جوهر اخلاقی که در دولت شهر یونانی سیلان داشت هیچ نسبتی ندارد و به جای آن قدرت محض را مینشاند به این ترتیب حکومت امپراتوری چیزی نیست مگر اعمال قدرت برهنه و خودسرانه شخص فرمانروا. البته فرمانروا هم نوعی آگاهی کلی است؛ ولی این آگاهی کلیت خود را به بهای از میان بردن جوهر اخلاق سیاسی به دست آورده است. اخلاق سیاسی پیشین اکنون ناپدید شده و اخلاق تازه ای هم هنوز پدید نیامده است بنابرین ما در قلمرو قدرت محض هستیم. این یعنی خودبینی ضمایر انسانی به عنوان افراد محض در مقابل دولت از یک طرف و قدرت برهنه دولت که این افراد را به زور سر جای خود نگه میدارد و بسیاری از آنها را نابود میکند از طرف دیگر. در این وضع خودآگاهی فقط با نوعی عقب نشینی استراتژیک می تواند آزادی خود را نگه دارد با این عقب نشینی انسان به عصر رواقی بر می گردد که اکنون به شکل تاریخی ظاهر می شود؛ زیرا که تعریف رواقی از آزادی فقط شامل آزادی اندیشه می شود، جدا از شرایط بیرونی و عینی زندگی؛ چنان که در این شرایط برده هم می تواند خود را «آزاد» بداند. چنان که می بینیم فلسفه تاریخ هگل به تحلیل روند تحول تاریخی یونان و روم محدود میشود و در این تحلیل هم عناصر مهمی مانند نیروی کار بردگان و اهمیت آن در حرکت تاریخی به حساب نمی آید. دنباله بحث هگل از مسئله تراژدی که هگل آنتیگونه را نمونه فرد اعلای آن می داند، دور می شود.