مسخره نیست که این همه وقت صرف این رشته های دراز و باریک کراتینی میکنیم که از پوست سرمان میرویند - و تازه به رویششان هم اعتمادی نیست؟ در تمام عمرمان هزاران ساعت وقت و از آن هم بیشتر، پول خرج میکنیم تا آرایشگران با دقت موهایمان را رام کنند و به آنها حالت دهند تا دقیقاً به رنگ شکل و اندازه دلخواهمان برسند روزهایی هست که حالمان حسابی خوب است چون موهایمان با ما راه آمده اند و روزهایی دیگر که فقط یک نگاه شوم به آینه آسانسور کافی است تا حلقه نافرمان گیسویمان را ببینیم و تمام چرا؟ مگر چه خبر است؟ چون هر چند غیر عادی به نظر میرسد از موهایمان برای سخن گفتن کمک میگیریم به کمک هماهنگی این رشته های پروتئینی رنگی تلاش میکنیم جنبه های اصلی روانمان و بعضی از عمیق ترین حقیقت های خود واقعی مان را نشان دهیم. هیچ وقت نمی توانیم مطمئن باشیم هویتمان را به درستی به اطرافیانمان شناسانده ایم. کلمات همه جا به دادمان نمی رسند، بنابراین، به جزئیاتی دیگر اتکا میکنیم که همراهمان هستند کفشمان، زیورآلاتمان، لباسمان و 

خبرهایی درباره موفقیت از درو دیوار میبارد و همه این خبرها دست به دست هم داده اند تا موفقیت را آسان تر از چیزی که واقعاً هست جلوه دهند - و بنابراین بی آنکه خبر داشته باشیم اعتماد به نفسی را که میتوانیم در مقابله با موانع در خودمان ایجاد کنیم ویران میکنند. آدمهای جدی معمولاً از اهمیت اعتماد به نفس غافل اند: وقت خیلی زیادی صرف میکنیم تا مهارتهای فنی بیاموزیم و وقتی بسیار اندک صرف میکنیم تا تنها قابلیتی را که کمک میکند از آن مهارت ها در زندگی استفاده کنیم به کار ببندیم. راه رسیدن به اعتماد به نفس بیشتر این نیست که به خودمان اطمینان بدهیم شأن و منزلتی داریم بلکه این است که با مسخره بودن محتوم ذاتمان سازگار شویم راه رسیدن به اعتماد به نفس بیشتر با اجرای این آیین آغاز میشود که هر روز صبح به طور جدی قبل از اینکه روزمان را آغاز کنیم و از خانه بیرون رویم، به خودمان بگوییم آدمی بی شعور کودن احمق و خنگ ایم. آن وقت یکی دو تا حماقت بیشتر دیگر زیاد مهم نیست.