در میان فیلسوفان متفکر، شاید هیچ کس به اندازة فریدریش نیچه با مادر خود نامه نگاری نداشته است. تداوم این نامه نگاری ها از آن جهت شگفت است که بین دو نفر از همه نظر کاملا تضاد در جریان بوده و هیچ مساله ای چه فکری و چه دوری راه و بیماری، مانع از آن نشده است که نیچه از خیر این نامه نگاری ها بگذارد. نکته شگفت تر در این ارتباط پیوسته، آن است که نیچه مردم گریز، با وجود جدایی از تک تک افراد دور و برش، هرگز با مادرش چنین رفتاری نداشت و تا آخرین لحظات او را تنها کسی می دانست که در این جهان هستی داشت. کتاب حاضر، گزیده ای است از نامه های نیچه به مادرش، از خردسالی، کودکی و نوجوانی تا پایان عمرش.