کودکی با موهای قرمز و کودکی با موهای آبی شخصیت های انسانی این کتاب اند آنها با خودخواهی و غرور با هم برخورد می کنند. زمین خشک می شود و اتفاق بدتری هم می افتد. مخاطب با کلمه های محدودی روبه رو می شود. او باید با کمک تصاویر زیبا و برانگیزنده کتاب را بخواند. قهرمان های این داستان با هم گفت وگو دارند که درخت من، بلندترین است.کوه من بزرگترین است مال من، مال من، مال من! گل من زیباترین است.

رودخانه خشک می شود و بعد گفت وگوها تغییر می کنند: چیزهای زیبا مرده اند همه از بین رفته اند من من هستم و حس می کنم خیلی کوچکم و بعد من من هستم و متأسفم.

به نظر میرسد طبیعت صدای اندوه و پشیمانی آنها را شنیده است.

دوباره رودخانه جاری می شود و..... نویسنده ی کتاب ایده ی این داستان را از نمادی در قبیله ی چاکتاو بومیان آمریکا گرفته است.

چاکتاوها می گویند همان طور که نمی توان همزمان در دو سوی رودخانه ایستاد، نمی توان به دو فرهنگ تعلق داشت؛ اما گاهی وقتی که رودخانه باریک می شود کناره های رودخانه به هم نزدیک می شوند؛ آن زمان است که می توان خم شد و انسانی را لمس کرد که در آن سوی رودخانه ایستاده است. این کتاب سعی دارد مفهومی انسانی و در عین حال پیچیده را بیان کند شاید کودک باید بارها این کتاب را بخواند و تصاویرش را تماشا کند تا این مفهوم را درک کند همین کشف می تواند برای مخاطب لذت بخش باشد.