نويسنده در اين کتاب اميد را تعهد به عمل در دنيايي مي داند که آينده اش نامعلوم است. او با اتکا بر دهه ها کنشگري و مطالعه ي تاريخ فرهنگي، سياسي و زيست محيطي استدلال مي کند که جنبش ها به پيروزي هاي دوران سازي دست يافته اند که اغلب از قلم افتاده است و عواقب مثبت اعمال ما را نمي توان هميشه فوراً ارزيابي کرد. نويسنده با روايت هاي تاريخي از دوران معاصر اين ايده را مطرح مي کند که همواره راه برون رفت از بحران ها حفظ اميد است، اميد هم به عنوان راهکار و هم به عنوان روش نه تنها در مبارزات و جنبش هاي اجتماعي بلکه در لحظه لحظه زندگي. او معتقد است قدرتمندان همواره در تلاشند که دنياي پيش رو را تيره وتار نمايش دهند و اين گونه مردم را از بهبود شرايط نااميد کنند.