در روند تکوین هنر آنچه از اهمیت والایی برخوردار است، ژرفا و آغازگری اندیشه هاست. در این راستا «شهید ثالث»، جزو هنرمندانی است که بسیاری از ویژگی ها و عناصر سبکی اش هم زمان یا زودتر از بسیاری فیلم سازان معاصر بروز کرده است. آثار او از آفریده های کارگردانانی چون «بلا تار»، «شانتال آکرمن»، «اورمانو اولمی»، «نوری بیگله جیلان» و... به لحاظِ تماتیک و ساختاری در غالب بروز مفاهیمی چون مینیمالیست، برداشت بلند، ایجاز و...، مقدم تر یا هم زمان است. «سهراب، شهید ثالث» به حق به عنوانِ آغازگر موج نوی سینمای ایران و تأثیرگذارترین سینماگر تاریخ سینمای ایران شناخته می شود. فیلم هایش در عین تأثیرگذاری بر سینمای ایران بر آثار فیلم سازان متعددی از جریان های سینمای مدرن اروپا نیز تأثیر گذاشته است. نگارنده بر این عقیده است که سهراب، شهید ثالث با به کار گیری عناصر سبکی و ساختاری متنوع توانسته سینمایی را در فیلم های خود به تصویر بکشد که خاص خود اوست. او ایجاز را درنهایت اعجاز به کار می گیرد و البته این کوتاه گویی ها هرچه بیشتر به فیلم فضای رازناک و شاعرانه ای می بخشد و ذهن مخاطب را برای درک فضاهای خالی و ناگفته ها فعال تر می کند. در این کتاب به معرفی «سینمای سهراب شهید ثالث»، پرداخته می شود.