اولین باری را که اصطلاح وابی سابی به گوشم خورد، به روشنی به خاطر دارم. حدود پانزده سال پیش در یک برنامه ی تلویزیونی زنده در ژاپن بود. در آغاز مصاحبه واقعاً عصبی و بی قرار بودم اما پی بردم می توانم با همان ژاپنی مقدماتی ام پرسش ها را دنبال کنم و به آنها پاسخ بدهم تا این که مجری پرسید: «نظرتان درباره ی وابی سابی چیست؟ روحم هم خبر نداشت که وابی سابی چیست و برنامه زنده بود! نمی توانستم خیلی راحت گوشی ام را بیرون بیاورم و جست و جویش کنم. بعد از وقفه ای کوتاه و خجالت آور با مطلبی کاملاً بی ربط پاسخ دادم روشن بود پرسش را نفهمیده ام. خجالتی که از آن تجربه احساس کردم مرا به یک ماجراجویی برای مطالعه و یادگیری درباره ی وابی سابی و زیبایی شناسی ژاپنی در کل واداشت و این ماجراجویی تا امروز نیز هنوز ادامه دارد بی گمان وابی سابی یکی از آن چیزهای فوق العاده ای است که از مردم ژاپن آموخته ام و این مفهوم تأثیر نیرومندی بر این که در مقام یک انسان کیستم و نیز بر جهان بینی ام داشته است. از همه ی دوستان ژاپنی ام همکارانم نامزدم از همه ی افراد تازه ای که به آنها بر می خوردم، پرس و جو کردم وابی سابی چیست؟ نظرتان درباره ی وابی سابی چیست؟ وابی سابی برای شما چیست؟ پس از مدتی متوجه شدم هیچ دو پاسخی مثل هم نیستند، اما همه ی آنها جوهره ی مشترکی داشتند: 

در دهه ی ۱۹۶۰ هیپی ها و طرفدار داروهای روانگردان، مست از باده ی عرفان هند، از این هم فراتر رفتند، تا جایی که حتی در وجود خود واقعیت نیز شک و تردید کردند. به قول گروه بیتل ها در ترانه ی «مزارع توت فرنگی برای همیشه هیچ چیز واقعی نیست. و اینجا در قرن بیست و یک، در فیلم «خانه ی خالی» ساخته ی «کیم کی دوک درباره ی موتور سواری ماورایی که خانه به خانه می گردد و در غیاب صاحبخانه ها ساکن خانه شان میشود در انتها با عبارت زیر روبه رو می شویم دشوار بتوان گفت آیا جهانی که در آن زندگی میکنیم واقعی است یا این که رویایی بیش نیست. بهترین فرد کمال نیافته ای بشوید که میتوانید 
اگر هر کس حقیقت مخصوص به خودش را دارد و ما حتی نمی توانیم از وجود واقعیتی مطمئن باشیم که باور داریم در آن زندگی می کنیم، در این صورت داشتن عقاید قطعی درباره ی چگونگی اوضاع امور یا این که اوضاع امور چگونه باید باشد چه معنایی دارد؟