نهمین شماره از این کتابچه، دربرگیرنده ی مباحثی است در خصوص هنر و زیبایی شناسی در شرق آسیا که نگارنده ضمن اشاره به مغایرت تمدن های شرقی یعنی هند، چین و ژاپن بامفهوم جدید هنر در غرب خاطرنشان می سازد: "در هیچ یک از این تمدن ها ما کلمه ای را پیدا نمی کنیم که با مفهوم جدید هنر، هم معنی باشد. به بیان دیگر، صورت جدید هنر که در عباراتی مانند دانشکده ی هنری، فصل نامه های هنر، رشته ی پژوهش هنر، موزه ی هنرهای زیبا، موزه ی هنرهای معاصر و... ظهور و بروز پیدا می کند، اساسا با آن چه در تمدن های شرقی بوده است، تفاوت دارد. در تمدن ما نیز هنر به معنای art نبوده است. در تمدن ما هنر به معنای فضیلت و حسن می گرفتند در مقابل عیب. یعنی هنر، خوبی است، سجایای روح است و این از خود لفظ هنر که در ریشه ی اوستایی خودش به معنای نیک مرد و خوب مرد آمده است، آشکار است. هم چنین علم مستقلی که متکفل بحث در مبانی هنر و زیبایی باشد، علمی که در غرب به آن Aesthetics (زیبایی شناسی) می گویند، در تمدن های شرقی پدید نیامده است. البته پدید نیامدن این علم، نقصان تمدن های شرقی نیست، بلکه اقتضای این تمدن هاست و...".