علوم تجربی و علوم انسانی ارتباط تنگاتنگی با هم دارند و رشد یکی متأثر از رشد دیگری است. نبود تبیین تفصیلی ارتباط این دو حوزه علم باعث شده نه علوم تجربی در ایران عملاً به جایی برسد و نه علوم انسانی به رغم آنکه روز به روز در کشور متورم تر می شود بتواند کارایی عینی پیدا کند. علوم تجربی با یک مشکل دیگر نیز روبه روست و آن جدی نبودن جریانات انتقادی در این حوزه در ایران است. اصولاً علم نه با تعریف و تمجید بلکه با انتقاد و طرح سؤال رشد میکند و هر چیزی که ولو در لباس طرفداری از علم مانع از این انتقاد یا طرح سؤال شود تعصبی خطرناک است که باید زدوده شود.

طبق برآوردها حدود ۵۰ میلیون آمریکایی به مراکز بهداشتی محلی هجوم بردند تا ماده ای را به بدنشان تزریق کنند که با عجله وارد بازار شده بود تزریق این ماده در بین ۲۰ تا ۴۰ درصد از افراد اثرات جانبی قوی مانند فلج و حتی مرگ را به همراه داشت. آسیب برآورد شده تا ۲/۷ میلیارد دلار رسید در نهایت نیز دیوید اسپنسر مدیر CDC که حتی یک اتاق جنگ برای آنفلوانزای خوکی تدارک دیده بود تا حمایت مردم و رسانه ها را به دست بیاورد شغل خود را از دست داد. طنز تلخ ماجرا این بود که نهایتاً هیچ گزارشی دال بر ابتلا به آنفلوانزای خوکی ارائه نشد یا اگر هم ارائه شد تعداد آن بسیار محدود بود. در پی این مسئله در اواخر دهه ۷۰ مؤسسات ملی بهداشت آمریکا NIH نیز مانند CDC دچار رسواییهای سیاسی شدند و ساختار CDC در اوایل دهه ۸۰ تا حدود زیادی تغییر کرد. نتیجه این شد که NIH و CDC یعنی دو سازمان قدرتمند اصلی مرتبط با بهداشت، سیاست و علم پزشکی عمیقاً برای نجات خود از این وضع به فکر فرو رفتند. علیرغم مشکلات دائمی اعلام یک بیماری واگیردار همچنان بهترین راه برای جلب توجه عموم مردم و شل کردن سرکیسه دولت است. پاول کامینگ از مدیران صلیب سرخ جهانی در ۱۹۹۴ به نشریه سانفرانسیسکو کرونیکل گفت: «CDC در اوایل دهه ۸۰]