کتاب جستجو در راه ها و روش های تربیت

به نام خداوند بخشنده مهربان

پیشگفتار

سخنی درباره عنوان کتاب «جستجو»

جستجو در راهها و روشهای تربیت و هدف از نوشتن آن

سالهای تجربه به من نشان داده که تعلیم و تربیت یک جستجوی مداوم است؛ جستجویی در درون و برون انسان این واقعیتی است

انکار ناپذیر که هیچ دو انسانی همانند نیستند. شرایط و زمانها نیز یکسان نیستند. پس در مورد هر انسانی مسئله تعلیم و تربیت از نو مطرح می شود. اینکه انسان مورد نظر ما در چه شرایط و زمانی رشد میکند و برای تربیتش چه هدفی را باید دنبال کرد نکته ای است که از تعلیم و تربیت یک جستجوی مداوم می سازد. احتمالاً بسیاری خواهند گفت که این نگرش نوعی نگرش فردگرایانه است. زیرا وقتی مسئله انسان در میان است جامعه نیز مطرح میشود.

فرزندان شان بود این علاقه مندی همواره با دانش صحیح و کافی توام نبود. وقتی دانش ناقص باشد عواقبی تخریب کننده در بر خواهد داشت.

خانواده هایی که با ما ماندند بیشتر از قشرهای متوسط تحصیل کرده و زحمت کش بودند عموماً ،معلم ،کارمند، پیشه ور و از این قبیل بودند. این والدین شنیده بودند که به شخصیت کودک باید احترام گذاشت اما دقیقاً نمی دانستند احترام گذاشتن به شخصیت کودک یعنی چه؟ به همین سبب، اصل را بر این گرفته بودند که بچه در هر کاری آزاد است و نباید هیچ گونه دخالتی در کارش کرد. این اصل ابعاد گوناگون پیدا میکرد زیرا ما در دوره ای کار می کردیم که کودکی به عنوان مرحله ای از زندگی آرام میرفت تا در فرهنگ ما جای خاص خود را به دست آورد. در دوره های قبل بچه را با این هدف تربیت می کردند که در بزرگی راه و روش زندگی صحیح را بداند. اما در زمان ما کودکی را مرحله ای مهم از زندگی میدانستند و گروه بزرگی از افراد متخصص تعلیم و تربیت و روان شناس درباره این مرحله از رشد انسان کار و تحقیق میکردند خانواده های ما کم و بیش متوجه تعلیم و تربیت اروپایی بودند و تصویی مبهمی از آن در ذهن داشتند. کودکانشان را در خانواده حاکم کرده و خود پیرو آنها شده بودند. این حالت زیانش کمتر از حالتی نیست که بچه ها صددرصد تابع میشوند. چه این هر دو، دو سوی افراط و تفریط است. آنچه به عنوان آزادی در ذهن والدین ما نقش بسته بود تصویری صحیح از آزادی نبود. آزادی یک نظم پذیرفته شده است نه هرج و مرج اما در این خانواده ها، به جای آزادی نوعی هرج و مرج برقرار بود این خانواده ها خود را در برابر فرزندانشان شدیداً مسئول می دانستند اما تصور میکردند مراقبت و مسئولیت، تنها جنبه مادی دارد. ما اسم این دسته را «خانواده های خوراک پوشاکی..