کتاب تاریک روشنا

«تاريک روشنا» نخستين داستان بلندِ ايراني با بُن مايه هاي معنوي ـ اسطوره اي ا ست که ماجرايش در آينده اي دور، به سال 3000 ميلادي، مي گذرد؛ در کهکشاني دوردست، سياره هايي ناشناخته و مردماني ديگرگون شده و اغلب غريبه که شايد منش شان برآيندي از کنش هاي همين امروز ما باشد. «... و روشنا با آرامش بيش تري زمزمه مي کند: نه من، نه تو و نه هيچ آدميزاد ديگري، در بهترين نقطه ننشسته ايم. هرکس چنين ادعايي کند، شک نکن که خودخواه يا نادان است. اما پس چه کسي به زاويه ي ديد بهتري دست پيدا مي کند تا بتواند تحليل هاي بهتري درباره ي ذات جهان ارائه دهد؟ تفکر رايج زمانه ي ما، رو به ديوار نشسته، پشت به حقيقت کرده، گوش هايش را بسته و خيال مي کند که همه ي حقيقت همين است که او مي بيند! اما سرِ همه ي حقيقت ها اين است که تو بفهمي اين جهان عظيم را چه کسي و چرا خلق کرده، اين که بفهمي خودت از کجا آمده اي، چرا هستي و به کجا خواهي رفت... در سکوت اندکي به هم خيره مي شويم تا او دوباره مي گويد: جواب اين پنج سؤال را با تمسخر و تحقير يا بي اعتنايي نمي شود داد. با فرو کردن سر زير برف هم نمي شود! که پنج جواب محکم، لازم است تا بشود از زير بار سنگينِ اين پنج پرسش واقعي رها شد و نجات يافت و به رضايت واقعي رسيد...»