کتاب نظریه نمایش سیاه بازی

اين کتاب نگاهي است از بيرون به دنياي خوشايند مضحکه، دنياي سرشار از لذت احساس آزادي و رهايي... آزادي از قيد و بند منطق ـ آن نوع از آزادي و رهايي خوشايند که در زندگي جدي و رسمي مستور مانده است ـ خنده... خنده رها و بي قيد و بند...«نمايش سنتي سياه بازي»... برآمده از آيين ها، جشن ها و جشنواره هايي است چون «ميرنوروزي» با دلقک و خادمان خود، «کوسه برنشين»، «تقليدچي»ها... و در حقيقت بخشي از هنر «عوام» نه فقط به قصد سرگرمي، سرخوشي و شادزيستي بلکه چه بسا و حتي نه آگاهانه ـ به غريزه ـ به مضحکه کشاندن نظم تحميلي و فروکشيدن صاحبان قدرت و ثروت و جاه و مقام ـ حتي شاه و وزير توسط «عوام»مردي به نام دلقک دربار ـ و خنديدن... به قهقهه خنديدن و خنداندن تماشاچي بر آن ها.آن چه که امروز و بيش تر مي تواند مورد توجه و حتي مورد استفاده ي اهل تئاتر قرار گيرد، بخش مربوط به ساختار اين نمايش سنتي است... محصولي از فرهنگ سازان فروتن و بي نام ونشان... که گرچه امروز ديگر امکان، يا کاربرد اجرايي ندارد، اما عناصر موجود در اين ساختار نمايشي بدون متن، و ريزبيني و ريزه کاري هاي آن اگر نه آموزنده، لااقل مي تواند عبرت آموز باشد. به خصوص براي سهل انگاران، نوآموختگان خوش نياموخته، نه فقط بازيگران که حتي نمايش نامه نويسان و اين همه البته نه به قصد دعوت به بازيگري يا نوشتن نمايش نامه به آن شيوه، بلکه بيان اين مطلب که «هزار نکته باريک تر ز مو اين جاست.»