نسبت دین و حوزه ی عمومی مسئله ی پیچیده ای است که هم در غرب و هم در ایران محور مباحثات فراوان بوده و به مجادله بر سر سکولاریسم و پیوند آن با دمکراسی شکل داده است. در ایرانِ پس از انقلاب برخی با این پیش فرض که بین دمکراسی و سکولاریسم پیوندی محکم برقرار است، حضور دین در حوزه ی عمومی و نظام سیاسی را مانع دمکراسی قلمداد کردند. اما پرسش این جاست که آیا می توان بدون توجه به پیچیدگی های سکولاریسم، به سادگی از رابطه ی آن با دمکراسی در ایران سخن گفت؟ کتاب حاضر در پیِ ورود به این مجادله و ارائه ی طرحی برای آن نیست، بلکه قصد آن دارد تا از خلال بررسی تجربه ی غرب، ضرورت بازاندیشی در نسبت بین سکولاریسم و دمکراسی و حرکت در جهت دستیابی به الگویی برای گفت وگو را یادآوری کند. تجربه ی چند دهه ی اخیر غرب حکایت از تجدید حیات دین و بازگشت آن حوزه ی عمومی، با وجود رواج و نفوذ طولانی مدت سکولاریسم، دارد؛ تجربه ای که با نام پست سکولاریسم از آن یاد می شود. در شرایط پست سکولار، مسئله ی پیشِ روی دمکراسی سکولار حضور دین و استدلال های دینی در فرایندهای دمکراتیک و چگونگی گفت وگو بین مؤمنان مذهبی و شهروندان سکولار در حوزه ی عمومی است. این کتاب در تحلیل چرایی بازگشت دین به حوزه ی عمومی استدلال می کند که ناکارآمدی دولت مدرن در ارائه ی دین برای بازگشت به عرصه ی عمومی در جوامع مسیحی غربی طی دهه های اخیر شده است. در این الگوی تحلیلِ دومرحله ای، از نهادگرایی تاریخی برای مطالعه ی تاریخیِ نهاد دولت مدرن و بررسی زمینه ی نهادیِ بازگشت دین به عرصه ی عمومی، و از نهادگرایی جامعه شناختی جدید برای بررسی تغییر نهادی در نهادهای دینی استفاده شده است. تغییرْ زمانی اتفاق می افتد که منطق نهادیِ یک نهاد با یک منطق نهادیِ دیگر جایگزین شود. این جایگزینی به واسطه ی آن چه کلود لوی ـ استراوس «سرهم بندی» می نامد، اتفاق می افتد که بر اساس آن افراد از طریق بازاستفاده و بازتعریف مواد دم دست و ازپیش موجود، یک منطق نهادیِ جدید را شکل می دهند.