بیست و سه سال از بازگشتم به کشور و شروع تدریس جامعه شناسی علم و تکنولوژی در دوره های لیسانس و فوق لیسانس میگذرد. چند سالی هم هست که درس جامعه شناسی تکنولوژی و توسعه در دوره دکتری جامعه شناسی شکل گرفته و این حقیر به تدریس آن اشتغال دارم در طول این سالها هم خودم و هم دانشجویانم احساس خلاء منبع درسی برای جامعه شناسی تکنولوژی میکردیم؛ نه تنها به زبان فارسی بلکه حتی به زبان انگلیسی چون کتبی که به نوعی عنوان جامعه شناسی تکنولوژی را در خود دارد برخلاف جامعه شناسی علم، اولاً کماند و ثانیاً از عمق و جامعیت و نیز سطح نظری مورد انتظار برخوردار نیستند. علاوه بر این جای خالی مباحث نظری و مطالعات میدانی و موردی در حوزه جامعه شناسی تکنولوژی در ایران را یک نقیصه مهم میدانستم چون معتقد بوده و هستم که از حوزه های مهمی که جامعه شناسی میتواند به توسعه کشور ادای وظیفه و دین کند همین حوزه مطالعات و جامعه شناسی تکنولوژی و توسعه است چون تقریباً پذیرفته ایم که می خواهیم توسعه پیدا کنیم این توسعه جز از طریق علم و تکنولوژی میسر و میسور نیست و اینرا هم باید تقریباً بپذیریم که مهمترین موانع در این راه جامعه شناختی اند

تعریف پذیرفته شده عامی برای جهانی شدن وجود ندارد، اما می توان تعریف زیر را به عنوان تعریفی که تا حدی به فهم مشترک از جهانی شدن نزدیک است، در نظر گرفت: فرایندی که از طریق آن روابط متقابل فزاینده بین کشورها، مردم و قلمروها محقق میشود. این روابط متقابل در قلمروهای متفاوتی از زندگی خصوصاً در حوزه های اقتصادی ،اجتماعی ،فرهنگی، سیاسی و علمی مشهود است. از زاویه تاریخی کوشش برای تحقق نوعی از جهانی شدن بی سابقه نیست؛ دو نمونه از این کوششها، امپراطوریهای جهانی در گذشته و «مذاهب جهانی» هستند. امپراطوریهای قدرتمند میل و اراده تسلط بر کره زمین - آنقدری که آن را میشناختند داشتند و بنابراین در آرزوی جهانی ساختن نظام شان بودند. اگر آنها به چیزی بیش از آنچه که کسب کردند دست نیافتند به این دلیل بود که آنها ابزار و امکانات بیشتری نداشتند امپراطوری چین با محدودیتهای جاده ابریشم»، و امپراطوری پارس با کمبود جاده های شاهی روبرو شدند. برای مثال جاده ابریشم قدرت کافی برای در هم شکستن مرزهای سیاسی فرهنگی اجتماعی و فرهنگی را نداشت. مذاهب جهانی نیز با وجود کامیابی در گسترش و پیشروی در سطحجهان موانع فرهنگی سیاسی و قومیتی را تجربه کردند