صدالبته که پشت همه اینها یک اندیشه چنان ساده و زیبا و فریبنده هست که وقتی از پس یک دهه سده یا هزاره عیان میشود و درکش میکنیم با خودمان میگوییم مگر می شد جز این باشد؟ همه غافلگیر شدند. در سال ۲۰۰۵ جنی مک کورمیک با استفاده از تلسکوپ بیست و پنج سانتی متری رصدخانه فارم کاو در اوکلند نیوزیلند توانست سیاره ای ناشناخته را در منظومه ای کشف کند که پانزده هزار سال نوری با زمین فاصله داشت. جنی چند سال بعدتر بازهم مایه شگفتی همه شد چون یک سیارک تازه کشف کرد و روی حساب وطن پرستی اسمش را هم گذاشت نیوزیلند از آن به بعد چیزی حدود بیست مقاله علمی را با همکاری دیگران جسمی فضایی که از یک سیاره کوچک تر است.

زندگی اسب های سیاه آکنده از همین خرده انگیزه هاست. مثلاً دایانا اسمیت میلی غریب به شناخت و طبقه بندی چیزهای زنده دارد. همین شده که امروز او را یکی از بزرگ ترین قارچ شناسان و مدیر اصلی بنیاد قارچ شناسی پایونیر ولی می شناسند، هرجا کسی در شناخت گونه ای در می ماند از او یاری می گیرد. او به ما گفت: «تخصص من شناخت قارچ های شمال شرقه و به راحتی میتونم بگم هر گونه ای کجا در می آد روی چوب پا می گیره یا زیر زمین و محیط مساعدش کجاست.»
پاملا هچفیلد هم میل شخصی غریبی به اشیای فرهنگی دارد و امروزه او را به عنوان یک مجموعه دار بزرگ میشناسند محل کارش هم شده موزه هنرهای زیبای بوستون و به تازگی مجموعه کهن و شگفتی از سازه های پل ریویر و ساموئل آدامز را در آمریکا رونمایی کرد. خودش در توصیف کارش گفته: «برای من بررسی و مطالعه اشیای هنری و کارهای دستی یک جور رابطه شخصی و انفرادی بوده که با آنها برقرار میکردم. آدم توی این روند با باقی همکارها حرف میزنه و مطالعات اونها رو میبینه و این به درکش از هر اثر کمک میکنه و می فهمه هر چیزی چطوری و با چی ساخته شده و در اثر گذر زمان چطوری تغییر شکل داده بعدش تازه وارد رابطه شخصی با اون اثر میشین. برای من این مرحله خیلی جدی و مهمه.