گاهی دردها، تلخی ها و ناامیدی ها آن قدر با ما همنشین می شوند که دیگر چیزی جز آنها نمی شناسیم، اعتقاد به اینکه زندگی فراتر از درد وجود دارد، نیازمند ایمان زیادی است که ما ترجیح میدهیم در تاریکی غرق شویم تا ریسک امید داشتن را بپذیریم.

گاهی تصور میکنیم اگر نتیجه ای به ما وعده داده شود که در نهایت ما را از برنامه های خداوند شگفت زده کند، ما هر چیزی که سر راهمان قرار بگیرد را با خوشحالی تحمل میکنیم. می توانید از سربلندی ای که در راه دارید باخبر باشید و همچنان راغب رویارویی با آنچه پیش رویتان است نباشید و مشکلی هم نداشته باشید. قرار نیست هر روز آسان ،باشد اما هر روز میتواند یک کلاس و یک تجربه یادگیری باشد که شما را آگاه تر و عاقل تر می سازد.

تمرین

باید اقرار کنم که من همیشه نیایش را به خودم نزدیک نگه داشته ام. خواهر من کسی است که هر جایی باشد با صدای بلند دعا میکند روحیات من کمی با او متفاوت است و فقط زمانهایی دعا میکنم که تنها و در سکوت باشم. دعا فرصتی است برای به یاد آوردن اینکه خدا کیست؛ فرصتی برای هم راستا کردن قلب هایمان با مقصود و اراده او دعا تنها برای زمانی که از خدا درخواستی داریم نیست بلکه فرصتی برای معرفی کامل خودمان به اوست در حالی که برخی افراد بدون هیچ زحمتی دعا می کنند کسانی هم هستند که برای گشودن قلب خود و دعوت خدا به حضور در قلبشان به راهنمایی و یافتن بهترین راه نیاز دارند. در ادامه چهار قدم برای گشودن قلبتان هنگام دعا را مرور میکنیم بیایید آهسته و با دقت و قدم به قدم آنها را انجام دهیم.