حوزة نشانه‌شناسی سینما قلمرویی بین‌رشته‌ای است که از یک سو به مطالعات نشانه‌شناختی و از سوی دیگر به مطالعات سینمایی مربوط می‌شود. ردپای این نوع مطالعات را می‌توان نخست در نوشته‌های صورت‌گرایان روس یافت، بی آن که احتمالا به صراحت به عبارت نشانه‌شناسی سینما اشاره‌ای کرده باشند. سپس اندیشمندان مکتب پراگ نیز گاهی اشاراتی به این موضوع داشته‌اند. اما شکوفایی آن را باید در نوشته‌های نشانه‌شناسانی چون کریستین متز، لوتمن، اکو، پازولینی، بارت و دیگران جست‌وجو کرد. بی‌شک تاریخ نشانه‌شناسی سینما نیز شاهد افت‌وخیزهای نظری و تحولات فکری قابل ملاحظه‌ای بوده است که زمینه‌های رشد و بالندگی این حوزه میان‌رشته‌ای را فراهم کرده است. کتاب حاضر دربرگیرندة مقالاتی است که در هم‌اندیشی یک روزة نشانه‌شناسی سینما به همت معاونت پژوهشی فرهنگستان هنر، مدیریت سینماتک موزة هنرهای معاصر و گروه پژوهشی نشانه‌شناسی هنر فرهنگستان هنر برگزار شده است و هم‌چنین مقالات چهارمین هم‌اندیشی نشانه‌شناسی هنر را دربرمی‌گیرد. برخی از محورهای مقالات بخش اخیر عبارت‌اند از: نظام‌های نشانه‌ای هنر در ایران و مسالة روش؛ بازخوانی سنت پیش‌نشانه‌شناسی در ایران، و بومی‌سازی محلی و منطقه‌ای.