در اين كتاب ارتباط ميان «عباس كيارستمي» و «ساموئل بكت» در نوع تفكر فيلم سازي آشكار مي شود. نويسنده مي كوشد اثبات كند كه اين دو كارگردان با استفاده از «عدم نمايش»، موضوع موردنظر خود را به بيننده نمايش مي دهند. اين حذف تعمدي و غير تعمدي بايد به خاطر رويارويي آنها با زيبايي شناسي شرقي باشد. در ادامه نويسنده درباره حضور زيبايي شناسي اشعار كلاسيك فارسي (حافظ و خيام) و اشعار مدرن فارسي (سپهري و فرخزاد) در آثار كيارستمي بحث مي كند و به زيبايي شناسي «كمينه اي» در اشعار به سبك «هايكوي» كيارستمي و عكس هاي او از مناظره مي پردازد كه پر از فضاهاي خالي هستند. در پايان علاقه كيارستمي را به درختان بررسي و ادعاي او مبني بر اين كه درختان عامل همبستگي انسان با طبيعت هستند، تحليل مي كند.