اين رساله در راستاي تغيير پارادايم عصر حاضر از مدرنيته به پسامدرنيته و از ميان رفتن مشروعيت آنچه اصول و اساس هنر را در طي سه چهار سده ي گذشته تشکيل مي داد، به گذار از مدرنيته و به تبع آن روايت هاي کلان به پسامدرنيته و به تبع آن خرده روايت ها مي پردازد و اين ميان نقشي را که اسطوره ها در اين گذار ايفا کرده و به تقبل آن مجبور شده اند تبيين مي کند. گفتني است اين رساله پس از يک پيشگفتار مختصر، ابتدا در قسمت «پسا مدرنيته و پايان کلان روايت ها» به ياري ليوتار به شکل عام آن به کليت اين گذار و به ياري دلوز و گتاري به شکل خاص آن به چندوچون اين گذار در حيطه ي ادب و هنر مي پردازد.