آموزش و یادگیری جغرافیا طی دهه های اخیر، با تحولات چشمگیری همراه بوده است. گذار از جغرافیای توصیفی به جغرافیای اثباتی و سپس انتقادی، سیاست ها و دغدغه های اصلیِ آموزش و یادگیری در این علم را بر مدارهای دیگری استوار ساخته است. از جمله دلایل این امر، پیوند جدایی ناپذیرِ دگرگونی ها در جوامع، نوع سیاست های آموزشی و اثر گفتمان ها و فلسفه های مختلف بر علم جغرافیا بوده است. این کتاب، با تکیه بر تجارب و دستاوردهای جهانی کوشیده است تحلیلی نظام مند از سیر تحولات، فرایندها و ابعاد آموزش و یادگیری در جغرافیا طی یک سده گذشته ارائه دهد. وجود دغدغه ای اساسی درباره تحول نظام آموزش و یادگیریِ جغرافیا در ایران و لزوم توجهی آگاهانه تر و جدی تر به جایگاه و اهمیت روزافزونِ آموزش های جغرافیایی در شرایط امروزی، انگیزه تألیف این کتاب را فراهم کرد. امروزه نه تنها گفتمان ها، شیوه ها و ابزارهای آموزش و یادگیریِ جغرافیا نسبت به گذشته بسیار فرق کرده اند، بلکه ثابت شده خودِ موضوع آموزش و یادگیری نیز دارای سرشتی «جغرافیایی» است. از این رو، در سده بیست ویکم، «چرخش فضایی» در سیاست های آموزش و یادگیری به یکی از پیش شرط های لازم و اساسی در طرح تحول نظام آموزش در دوره های پیش دانشگاهی و دانشگاهی مبدل شده است.