مادر شاهزاده خانم، سال ها پیش مرده بود و از همان زمان شاهزاده خانم هربار که تنها می شد، گوشه ای می نشست و های های گریه می کرد. او خندیدن را ازیاد برده بود و حتی یادش نبود آخرین بار کی خندیده است. پادشا دستور داده بود که هرکسی دخترش را به خنده درآورد، جایزة خوبی به او خواهد داد، اما هیچ کس نتوانسته بود که او را بخنداند. سرانجام روزی چوپانی همراه برة سرخ رنگش به شهری که شاهزاده خانم بود رفت. شاهزاده خانم در بالکن قصر ایستاده بود، همین که چشم اش به برة سرخ رنگ و همراهان چوپان افتاد شروع به خندیدن کرد. پادشاه هم به چوپان جایزة بزرگی داد و سرانجام دختر پادشاه و چوپان با یک دیگر ازدواج کردند و زندگی شاد و با نشاطی را در کنار یک دیگر آغاز کردند. مخاطبان این داستان گروه سنی «ب» و «ج» هستند.