بریده ای از فصل دوم کتاب درآمدی بر چین مدرن :شایان به ذکر است که یکی از خصوصیات رایج در چین قدیم که اغلب توسط حامیان مدرنیته چینی در قرن بیستم میلادی مطرح شده ، آن است که واپسین امپراتوری به پشتوانه اندیشه محافظه کارانه و تغییر ناپذیر کنفوسیوسی دچار نوعی فساد و آشفتگی شده بود. البته باید توجه داشت که دولت امپراتوری چین از ایده هایی همچون نظم و سلسله مراتب پشتیبانی می کرد ؛ علاوه بر این باید توجه داشت که این امپراتوری توسط احساس تعهد متقابل بین گروه های مختلف در جامعه هدایت می شد و به نسبت ظهور خود نوع خاصی از فرهنگ سیاسی و اجتماعی را ترویج می کرد. این در حالی بود که بسیاری از خصایص مورد اشاره در اوایل قرن بیستم میلادی روبه زوال رفته بودند . نکته قابل تاملی که در این بین خودنمایی می کند ، آن است که نفوذ سیاسی غرب در اواخر قرن 19 میلادی در پی جنگ تریاک که با مفاهیم ژرفی همچون ناسیونالیسم و داروینیسم اجتماعی همراه بود ، تاثیرات کم نظیری را بر نسل های مختلف چینی که احساس می کردند کشورشان اکنون در برابر جهان خارج آسیب پذیر شده است ، بر جای نهاد . این در حالی بود که در بازه زمانی مورد اشاره کشور ژاپن مبدل به مجرایی برای وارد کردن شیوه های جدید فکری مدرن شده بود . البته در سال 1868 میلادی ، انقلاب موسوم به اصلاحات میجی ، به وقوع پیوست . از جمله تبعات انقلاب مزبور آن بود که ژاپن را پس از گذشت چند دهه ، از یک دولت فئودالی که توسط اشراف نظامی اداره می شد ، به یک امپراتوری مدرن و صنعتی  تبدیل کرد.