چراغ هایشان را خاموش نکرده اند سرازیر میشوم. باید زودتر خودم را به جاده برسانم و سوار شوم. هنوز گیجم نمیدانم چرا به جای غرب از شرق شهر سر در آوردم. نرسیده به جاده خاکستانی میبینم انگار گورستانی چند هزار ساله است. همه ی سنگها شکسته و فرو ریخته اند به یاد نمی آورم که اینجا گورستانی بوده باشد، آن هم بر این شیب تند دویست متر بالاتر از سطح زمین و دریاچه

ردیف به ردیف دور تا دور این تپه ها راهکه هایی باریک مثل کمربند کشیده شده. راه هایی بز رو به قدری که یک نفر به زحمت بتواند بگذرد و در این راهکه ها به فاصله ی هر یکی دو متری گوری هست در هم شکسته و فرو ریخته جاهایی باران هایی سیل آسا گورها را شسته و استخوانها را بیرون ریخته وجب به وجب و یک بری پایین میروم شیب آن قدر تند است که اگر بلغزم میغلتم تا کف جاده ماشین ها که از آن بالا اندازه ی قوطی کبریت بودند حالا اندازه ی ساعت دیواری شده اند. سنگ گورهای شکسته اغلب از جنس سنگ کوه اند و پر از اشکال و نقش ها و نوشته هایی که آفتاب و باران محوشان کرده و تنها ردی کمرنگ از آنها به جا مانده بزمجه ای بر بالای سنگ شکسته ای ایستاده و سمتی را نگاه میکند که خورشید در حال دمیدن است با صدای خش خش پای من میدود و در شکاف گوری ناپدید میشود. گورستان بی انتهاست فرسنگ در فرسنگ به هر سمت که میروم گورهایی میبینم این راهکه ها پیداست که برای گذر ساخته نشده اند ساحتِ گورستان اند که مارپیچ مثل صدها کمربند بر کمرکش این تپه ها پیچیده اند. پیش از آنکه به جاده برسم چند گور میبینم که انگار جدیدترند. سنگ فروریخته ی یکیشان را نگاه میکنم؛ شانه ی چوبی زنانه ای بر آن نفر کرده اند