مفهوم بنیادی اگزیستانسیالیسم یعنی این اعتقاد که وجود مقدم بر ماهیت است. اغلب به گونه ای از اگزیستانسیالیسم سخن می گویند که گویی نظام فلسفی منسجمی است و نسبتی خاص با علم اخلاق دارد. معمولاً چنین می پندارند که اگزیستانسیالیسم، به واقع، شکل بی مانندی از نظریه ی اخلاق را پدید می آورد. در کتاب حاضر، نویسنده کوشیده است با بررسی تفکّر کی یرکگور و هایدگر، و نیز بررسی پاره ای از آثار اولیه ی ژان پل سارتر، شماری از پیش انگاره های مشترک در تمامی متون اگزیستانسیالیستی را آشکار سازد. در واقع اصطلاح اگزیستانسیالیسم بر ساخته ی کییرکگور(1813ـ1855) است و از جهات بسیار، او را به حق مؤسس این جنبش به شمار می آورند. بنابراین نویسنده ابتدا آراء کی یرکگور را بررسی کرده است. سپس به طور مختصر به بررسی افکار هایدگر (1889ـ1976)به ویژه در کتاب هستی و زمان او پرداخته است و بالاخره، به تفصیل، به کار پیش از جنگ ژان پل سارتر (1905ـ1980) و عمدتا کتاب قطور او، هستی و نیستی، توجه کرده است. نویسنده با بررسی آراء این افراد در کتاب براین باور است که اگزیستانسیالیسم، از بسیاری جهات، بیش تر به نوعی حالت روحی یا حال شبیه است تا نظامی فلسفی؛ و به رغم آن که حال اگزیستانسیالیستی به واقع نسبتی با نظریه ی اخلاق دارد، نمی تواند به خودی خود هیچ گونه فلسفه ی اخلاق متمایز و منسجمی پدید آورد.