آن ها که رفتند. فقط بیست نفری باقی مانده بودیم. بیست نفر در مقابل آن همه تانک و نیروی پیاده. نزدیک غروب آخرین گلوله هایمان به سمت دشمن روانه شد. بیش از هرچیز دیگر موج انفجار خمپاره ها بود که به ما فشار می آورد. حجم آتش دشمن بسیار سنگین شده بود. دیده بان ها از فاصله ای کم تر از 50 متر ما را می دیدند و مقرمان را به عقب گزارش می دادند و بعد خمپاره اندازها روی سرمان گلوله می ریختند. یک ساعت بعد با وخیم تر شدن اوضاع قرار گذاشتیم که پنج نفرمان بمانیم و دشمن را سرگرم کنیم تا بقیه خود را نجات دهند. من و چهار نفر دیگر ماندیم و بقیه رفتند. وقتی مطمئن شدیم که بچه ها دور شده اند خانه به خانه و پشت بام به پشت بام به طرف کشتارگاه حرکت کردیم. از هر نقطه ای که می گذشتیم بلافاصله همان محل را به خمپاره می بستند. زیر سقف یکی از خانه ها مخفی شده بودیم که صدای عراقی ها را شنیدیم. آن ها از دیواری که صبح در دست ما بود عبور می کردند. ترجیح دادیم برگردیم. چرا که از پنج نفر تنها سه نفرمان باقی مانده بود و ما در برابر آن همه نیرو و تک تیرانداز قادر به انجام کاری نبودیم. بغض گلویمان را گرفته بود. پس از آن همه جنگ و گریز حالا باید عقب نشینی می کردیم. چرا؟! فقط به این دلیل که نیروی کمکی نمی رسید. «محمدیان» راضی به برگشت نبود.