مثلاً فرض کنیم داستانی که باید گفته شود افسانهٔ ماندگار جوجه اردک زشت۹۸ است. پیش از این که لب باز کنید لازم است تمام تأثّرات برخاسته از مصیبت های جوجه اردک را به سرعت در ذهن مرور کنید البتّه نه با جزئیات بلکه با ترکیبی از خواری نامستحقّ او گیجی شگفت انگیز معصومانه اش و طنز نهفته در کنایات حوادث. با چنین روشی احساسات برآمده از وسواس ظریف سبک اندرسون به قصّه گویی گره می خورد. جوجه اردک زشتِ دوست داشتنی با تمام جثّهٔ نحیفش اردک وار راه می رود شفقت شما را برمی انگیزد وارد خودآگاه تان می شود و پیش از این که کارتان را شروع کنید با غم هایش شما را به دل سوزی وادار می کند و باعث می شود منتظر پیروزی اش باشید. مشخّصهٔ اوّل حالت این است که وقتی قصّه گوی خوبی حکایتی نقل می کند شنونده اش بداند که نیمهٔ دیگر ماجرا خود اوست و طعم خوش عجیبی را در کامش احساس کند. این همان آهی است که مادربزرگ با همهٔ وجود از سینه می کشد و صورت های شما را سِیر می کند و آن گاه با صدای لطیفش داستان آغاز می شود «خیلی خیلی قبل دختر کوچولویی زندگی می کرد که...». این عنصری است طبیعی و غریزی که با قصّه گو زاده می شود جوهری لازم برای هر که بخواهد قصّه بگوید. حالت قصّه باید از همان ابتدا نافذ و نیرومند باشد امری متأثّر از حالت گوینده و بدنش که خود رسانه ای پاسخ گوست. در آغاز خاموشیم. شما با اطّلاع از داستان و توجّه به شنوندگانی که به درستی آرام گرفته و منتظرند تمام مدّت قادر به حفظ حالت مناسب هستید و گفتن را آغاز می کنید. بگوییدش ساده مستقیم چشم گیر بامزه.