«دکتر محمدرضا سنگری در این مورد می گوید «من به جرأت می توانم بگویم که روحانیت ... کمتر به جوان ها میدان می دادند و جوان ها را جمع می کردند. در همان سال ها مرحوم حجت الاسلام سید محمد نبوی فرزند آیت الله سید اسدالله نبوی امام جماعت مسجد صاحب الزمان بود. ما چند نفر شدیم و دور ایشان حلقه زدیم. می دانستیم این آدم خیلی باسواد است ... یکی دو جلسه صحبت کرد و دیدیم چقدر بافضل و باسواداست. اما ما می رفتیم نزد ایشان. اینکه جذب کند و یا زمینه بسازد برای اینکه جوان ها دورشان باشند یک خوف و هراسی وجود داشت و می ترسیدند. چون ساواک هم تهدید می کرد و متوجه می شد چند تا جوان دور کسی حلقه زدند. در مجموع در دزفول کسی که جوان ها را جمع بکند واقعاًنبود. حتی مراجع بزرگ ما برنامه ای برای جوانان نداشتند و من چیزی به خاطر ندارم.» به طور کلی روحانیان دزفول «نگاه مثبتی به شهید سبحانی نداشتند و گاهی او را به عنوان کم فضل و کم سواد می دانستند و گاهی به عنوان تندرو و افراطی.» خلاصه «روحانیت و حوزه های دزفول خیلی محتاط بودند و محافظه کار و تحت فشار هم بودند. من اطلاع داشتم و ساواک هم دائم این ها را زیر نظر داشت. به همین سبب روحانیان دزفول سخنرانی های شهید سبحانی را برنمی تابیدند و می گفتند این کارها باعث می شود حوزه را تعطیل کنند. در این میان فقط آیت الله شیخ محمدعلی معزّی راضی به این مسائلبود. درحالی که من می دانستم آیت الله معزّی زمینه را برای شهید سبحانی فراهم می کرد ... اما بعد از رحلت آیت الله معزی در میان روحانیت جز شهید دانش۴ کسی را حامی شهید سبحانی نمی دیدم.»