نویسنده در این کتاب مدعی است که دولت صفوی برای خاندانش مشروعیتی پدید آورد که در چند لایه عمل می کرد و این لایه ها، به نوبه خود سرشت ترکیبی و چندوجهی شرق جهان اسلام در سده های میانه را بازتاب می دادند. در این کتاب با هدف پیشبرد گزارش های سیاسی و اداری عصر صفوی ابتدا درباره ظهور و حکومت شاه اسماعیل مطالبی ارائه می گردد. سپس، ورود فقیه بزرگ شیعه، «كركي» به دربار شاه طهماسب و تأثیر حضور فزاینده شیعیان عمل گرای اهل فقاهت در دبیرخانه صفوی بررسی می شود و در پایان دگرگونی دبیرخانه در پی تصمیم شاه به انتقال پایتخت از تبریز به قزوین و نیز اعاده حیثیت «شاه اسماعيل دوم» و «محمد خدابنده» به ساختار و رفتار دبیرخانه ارزیابی می شود.