کالیکلس، قتل ارشمیدس .گفتیم بدین ترتیب ما داستان یک رابطه را میشنویم اما در واقع داستان نشان میدهد که این رابطه یک رابطه نیست بلکه نفی رابطه است. در نتیجه سرانجام همه ی حکایت هایی که پیش تر گفتیم، یک گسست است؛ گسست از قیدوبندهای طبیعی و اجتماعی مستقر. البته برای روایت یک گسست شما اول باید یک رابطه را روایت کنید. اما در نهایت داستان داستان یک گسست است. بین کالیکلس و سقراط یکی باید انتخاب شود گسست کامل از یکی از آن دو ضروری است. به همین ترتیب اگر طرف ارشمیدس باشید دیگر نمی توانید طرف مارسلوس باشید و اگر عشاق را تا آخرین لحظه ی سفرشان همراهی کنید دیگر هرگز از قواعد زندگی زناشویی حمایت نمیکنید بنابراین می توانیم بگوییم فلسفه وجود دارد؛ نه به خاطر تفکر درباره ی آنچه هست بلکه به خاطر اندیشیدن به چیزی که وجود ندارد تفکر درباره ی شکستن قراردادها نه درباره ی قراردادها). فلسفه منحصراً علاقه مند به روابطی است که رابطه نیستند. افلاطون قبلاً گفته است که فلسفه بیداری ست. او به خوبی می دانست که بیداری متضمن گسستی دشوار از خواب است. فلسفه نزد افلاطون همواره بر هم زدن خواب تفکر از طریق به کارگرفتن تفکر است. بنابراین میتوان تصور کرد که هرگاه رابطه ای پارادوکسیکال یعنی رابطه ای که رابطه نیست وضعیتی از گسست وجود داشته باشد آنگاه فلسفه می تواند رخ دهد.