کتاب نیمکت داغ

کتاب حاضر، کالبدشکافي زندگي و رويکرد مربيان بزرگ تاريخ فوتبال است. مرداني مثل الکس فرگوسن و ژوزه مورينيو. مثل آرسن ونگر و مارچلو ليپي. مثل فابيو کاپلو و پپ گوارديولا. مثل حشمت مهاجراني که براي نخستين بار ايران را راهي جام جهاني کرد. لابه لاي جمله هاي مؤلف براي ثبت تاريخ مربيگري ف…

می گفتند اقبال بلندی داشته. می گفتند حشمت خوش شانس است. می گفتند و می گفتند، با این وصف انکار مسیر طولانی یی که پیموده نشدنی بود. محال. نمی توانستند دستاوردهایش در تیم های ملی ایران را انکار کنند. نمی توانستند و تاریخ آن ها را رام می کرد. افتخارات به چنگ آمده ی مهاجرانی با پیمودن مسیری گام به گام کتمان ناپذیر بودند. حوصله و شکیبایی اش. مثل بافتن فرشی پرنقش، پر نگار. پررج. با پشت سر گذاشتن بازی های خیابانی. بازی های محله ای. به میدان رفتن برای تاج/استقلال، پاس. دست یار برادران بیاتی که سکان تیم ملی را در دست داشتند. دستیار فرانک اوفارل بریتانیایی در تیم ملی. رهبری تیم ملی جوانان. کسب چهار عنوان قهرمانی آسیا با تیم ملی جوانان. قهرمانی آسیا با تیم ملی. با حضور در المپیک ۱۹۷۶٫ با بردن ایران به جام جهانی برای نخستین بار. به آرژانتین ۱۹۷۸٫ پس از رقابت با بیست و یک تیم در مرحله ی مقدماتی. با پشت سر گذاشتن عربستان و کویت. با گذر از سد کره جنوبی. با دوبار پیروزی برابر استرالیا. دریافت جواز حضور در آرژانتین زمانی که مسابقات جام جهانی فقط با شانزده تیم برگزار می شد. زمانی که آسیا یک نماینده داشت. فقط یک نماینده. کارنامه اش جایگاه او را در تاریخ فوتبال ایران محفوظ نگاه داشته است. متولد ۱۳۱۸ در خیابان سعدآباد مشهد. فرزند ملکه طهماسبی و سید مهدی مهاجرانی. شش برادر بدون خواهر. درگذشت پدر در هفت سالگی او. زندگی در خانه ای چهارده اتاقه. خانه ای که بدل به مدرسه ی بدر می شد و ماوای تحصیل او. شیفته ی ورزش. قهرمان پرش ارتفاع. قهرمان پرش با نیزه. روی آوردن به فوتبال. چهار برادر در یک تیم. زیر سایه ی مادری که مهربانانه زمینه ی جلو رفتن پسرانش را در ورزش مهیا کرد. آن ها را به جلو راند. مربی گری تیم محلی. جمع کردن جوان های گردن کلفت تر از خود. نشان دادن قدرت رهبری در چهارده پانزده سالگی. با داشتن ذات و جنم مربی گری. بستن بازوبند کاپیتانی تاج مشهد. اهل برنامه ریزی بلند مدت. مثل تاسیس باشگاه ابومسلم. بعدها همه ی این ها را روی نیمکت عیان ساخت. در سال های مربیگری اش. همه را به صف کرد و فرمانبردار. پسران با استعدادی را کشف کرد. به آن ها فرصت خودنمایی داد. شهرستانی ها را پشت دیوار تهرانی ها به انتظار نگذاشت. روانه ی میدان کرد. سال ۱۳۳۹ پا به دانشکده ی افسری گذاشت. در خط دفاعی باشگاه تاج کنار عارف قلی زاده قرار گرفت. زیر نظر محمود بیاتی و علی دانایی فرد. با برپایی باشگاه پاس همه ی بازیکنان دانشکده ی افسری راهی آن شدند. در پاس پست دفاع راست را به او دادند. حسن حبیبی و محمد رنجبر مدافعان میانی بودند و منوچهر حبیبی دفاع چپ. با قد ۱۸۳ بلند بال بود و در عین حال بی باک و اهل مخاطره. جایی که کنار محمود یاوری، همایون شاهرخی، پرویز میرزاحسن و مهدی مناجاتی به میدان رفت. گل عجیبی که در بازی دوستانه ی پاس و دوگلا پراگ وارد دروازه ی خودی کرد، یکی از آخرین خاطراتی بود که برای امجدیه روها بر جای گذاشت. توپ در گوشه، نزدیک به میانه ی میدان، طرفش آمد. همه ی قدرت اندام بلند بالایش را جمع کرد و ضربه ی محکمی نواخت. توپ روی پایش چرخید. چرخید و در جهت مخالف حرکت کرد. به سوی دروازه ی خودی! به سوی دروازه ی فرامرز ظلی. ظلی که با کلاه تیره اش چند متری جلو آمده بود. ظلی که تلاش کرد به عقب بازگردد. که توپ را مهار کند. تقلایی بی ثمر.تلاشی بی نتیجه. مهاجرانی دروازه اش را باز می کرد.