کتاب حاضر، اثر «نیک وی آچیچ» است که به شرح اصول موفقیت در زندگی پرداخته است. نویسنده که به طور مادرزادی بدون دست و پا می باشد به موضوعات مختلفی چون هدفمند بودن، امید داشتن، ایمان به خدا، عشق و پذیرش خویشن، نگرش و همت عالی، ارادة ایجاد دگرگونی، داشتن قلبی سرشار از اعتماد، اشتیاق استفاده از فرصت ها، توان خطر کردن و خندیدن به زندگی و داشتن رسالت بخشش در زندگی پرداخته و برای هر خصلتی توضیحی با توجه به تجربیات خود و دیگران در زندگی ارائه داده است. کتاب با هدف زدودن محدویت های فکری و بازدارنده، استفاده از فرصت ها در رسیدن به اهداف تعیین شده، علیرغم داشتن محدودیت های جسمانی تهیه شده است.

من قدرت بی کران روح آدمی را در زندگی مشاهده کرده ام. من به وقوع معجزه ها ایمان دارم ، اما معتقدم معجزه فقط برای کسانی رخ می دهد که رشتۀ امید را نمی گسلند. امید چیست؟ امید، جایی است که رؤیاها آغاز می شوند. امید، صدای هدف توست. امید به تو می گوید که شاید وقوع رویدادها دست تو نباشند، اما واکنش تو به رویدادها دست توست. مارتین لوتر کینگ گفته است: هر کار بزرگی در جهان به واسطۀ امید انجام شده است. من یقین دارم تا زمانی که نفس می کشی، امید نیز در دسترس توست. من و تو انسانیم. ما نمی توانیم آینده را پیش بینی کنیم. در عوض، ما می توانیم امکانات موجود در آینده را تصور کنیم. تنها خداست که می داند زندگی چه چیزهایی برای ما در چنته دارد. امید، موهبتی الهی ا ست. امید، پنجره ای است که ما از آن به زندگی نگاه می کنیم. ما نمی توانیم بدانیم خدا چه چیزهایی را برای ما مهیا کرده است. به خدا اعتماد داشته باش، امید را در دل زنده نگه دار و حتی در مواجهه با بدترین وضعیت ها نیز، چنان عمل کن که گویی خود را برای بهترین وضعیت های پیش رو آماده می کنی! البته، گاهی دعاهای ما بی پاسخ می ماند. گاهی علی رغم نیایش های ما، حوادثی غمبار برای ما روی می دهد. حتی بهترین و خوش قلب ترین آدم ها هم گاهی دچار مصیبت می شوند. زلزله های ویرانگر هائیتی، شیلی، مکزیک و چین گواه این مطلب اند که زندگی از حادثه های غمبار خالی نیست. در آن فجایع طبیعی، هزاران نفر مردند. امیدها و رؤیاهای آن ها نیز با آن ها به زیر خاک رفته اند. بسیاری از مادران فرزندان خود را از دست دادند. بسیاری از کودکان والدین خود را از دست دادند. با وجود این مصایب، چگونه می توان امید خود را حفظ کرد؟ در این مواقع، چیزی که باعث می شود من امید خود را از دست ندهم، این است که هنگام وقوع فجایع طبیعی، هنوز هستند آدم های خوبی که داوطلب کمک می شوند و بی دریغ به کمک آسیب دیدگان می شتابند. دانش آموزان، دانشجویان، پزشکان، مهندسان، کارگران، سربازان و بسیاری دیگر خود را وقف کمک به کسانی می کنند که آسیب دیده اند. در سخت ترین شرایط زندگی، امید پدیدار می شود تا بر حضور خداوند گواهی بدهد.