بهترین نمونه آن، تربیت و در واقع تادیب رفتار غلط و نامناسب کودک توسط به کاربردن لغت "گناه" است. گفتن این که خداوند از یک رفتار کودک بیزار است یا او را دوست ندارد یا فلان کار او گناه محسوب می شود، گشودن باب بدترین رابطه کودک با خداوند است. متاسفانه برخی از اولیا و مربیان ناتوانی خویش را در امر تربیت کودک، با توسل به خدا و استفاده ی ابزاری از خداوند میخواهند جبران کنند. اطلاع از جاودانگی در سنین زیر دبستان، امری نیکو است که در ذهن و خاطر کودکان محفوظ میماند اما گفتگو در خصوص چیستی دنیای دیگر او را با سوالات متعددی مواجه می نماید. مرگ نزدیکان فرصتی است برای طرح مساله جاودانگی مشاهده مرگ نزدیکان، خواه ناخواه باب دنیای دیگر را برای کودکان میگشاید که البته این گشایش سوالات بیشمار کودک را نیز به همراه دارد و از معضلات این مرحله کار روی اعتقادات کودک است در زمینه ادامه این زندگانی اشعار متعددی در فصل پایانی آمده است که پذیرش این موضوع را برای کودک مفهوم تر و آسان تر میسازد و هراسش از مرگ را اگر پایان نبخشد به شکل مناسبی کاهش میدهد شیوه ی مطرح کردن این گونه موضوعات ظرایف و دقایق زیادی میطلبد دوستی می گفت؛ هنگام فوت همسرش در جواب سوال نوه ی دو سال و نیمه خویش که پرسیده بود بابا بزرگ کجا رفته است که نمی آید؟ پاسخ می دهد که بابا بزرگ را خداوند نزد خود به جای خیلی خوب و قشنگی برده است. شش ماه بعد روزی کودک در هنگام بازی به مادر بزرگ می گوید خیلی خیلی از خداوند بیزار است زیرا که خداوند پدر بزرگش را برده است و او دیگر نمی تواند پدر بزرگش را ببیند

دلهایی در این عالم وجود دارند که سرچشمه نوشی بس فراوان هستند. در معرض این دلهای پاک قرار گرفتن روح را به شعف می نشاند و شهدی گوارا در کام آدمی فرو می ریزد..... دل ها در دو مرحله چنین احوال ویژه ای را در انسان ایجاد میکند؛ یکی در مرحله عرفان ذاتی کودکی و دیگری در مرحله ایمان و عرفان پخته بزرگسالی است...... در امر تربیت کودک اولیا و مربیان میتوانند با الطاف الهی آن ویژگیهای عرفان ذاتی کودکی را آن چنان جهت دهند که در بزرگسالی سر از ایمان و عرفان پخته ای به در آورد. این کتاب گامی است در جهت دستیابی به درجاتی از این هدف متعالی و مبتنی است بر تجربیات نویسنده در سالها کار با کودکان