زمانی که لوی استروس در دهه ی ۱۹۳۰ و پس از تحصیل در رشته ی فلسفه، برای مأموریتی اداری عازم ایالات متحد آمریکا شد و سپس به دلیل شروع جنگ تا پایان آن در همان کشور باقی ماند، هیچ کس (و پیش از همه خود او) تصوّر نمی کرد که او انقلابی عظیم در علوم اجتماعی و به ویژه در انسان شناسی به پا کند. او، زمانی که در جنگل های آمازون با انسان هایی از «جوامع ابتدایی» روبرو شد، توانست به درک پدیده ی «انسان» برسد؛ پرشورترین و رازآمیزترین پدیده ای که می توانست اندیشه ی او را برای تمام عمر به خود مشغول کند. در همین سال ها در آمریکا و در گروه های مهاجر اروپایی بود که از ملاقات و دوستی لوی استروس و رومن یاکوبسن ــ و با دو جلد کتاب انسان شناسی ساختاری که با فاصله ی بیست سال از یکدیگر منتشر شدند ــ «ساختارگرایی» در حوزه ی انسان شناسی زاده شد. استروس از دهه ی ۱۹۵۰ به بعد بر تمام عرصه های اندیشه ی فلسفی، اجتماعی و حتی سیاسی تأثیرگذار بود. با وجود این، اندیشه ی او را نباید به ساختارگرایی و نظریات ساختاری شناختِ جوامع انسانی محدود کرد. آنچه اندیشه ی لوی استروس را چنین سرشار، پرشور و تأثیرگذار می کرد، بیش و پیش از هرچیز، نگاه تازه ای بود که او به پدیده های انسانی داشت؛ ارزش جدیدی که او برای ساختارهای اسطوره ای و به ظاهر خیالی و سطحی قائل بود. ازاین رو، اگر فروید توانست ارزش رؤیا و ناخودآگاه انسانی را در قالب روانکاوی بر همگان آشکار و در نتیجه برای همیشه علوم شناختی، روانشناسی و روانپزشکی را زیرورو کند، استروس نیز تحولی مشابه را در علوم اجتماعی ایجاد کرد و این کار را با بیرون کشیدن اسطوره ها از لابه لای متون کهن تاریخی و بازتفسیر آن ها، در پرتوِ دانش و فرهنگ عظیم خود، به سرانجام رساند.