به عقیده ی بسیاری از هگل پژوهان مقدمه هایی که هگل بر برخی آثار بزرگ خود، ازجمله زیبایی شناسی و پدیدارشناسی روح، نوشته خود آثاری مستقل به شمار می روند و چنان که هگل در برخی از این آثار تصریح کرده است مقدمه نویسی او نه در حکم چکیده و زبده ی اثر اصلی است و نه درآمدی برای آشنایی خواننده با آنچه در پی می آید، بلکه تأملی است در کلیت و جوهره ی اثر. هگل هنر را همچون تجربه ای معنوی از دین و فلسفه متمایز می سازد، سپس به بحث نظری درباره ی هنر می پردازد و سرانجام آن را هم از زیبایی طبیعت ممتاز می شمارد و هم دامنه ی سخن را به نبوغ هنرمند و اصالت او می کشاند. هگل در فلسفه ی هنر خود خاصه زیر تأثیر و نفوذ وینکلمان، کانت و شیلر است و تز «پایان هنر» او به ویژه در هایدگر و آدورنو تأثیر ژرف داشته است. زیبایی شناسی هگل شرحی گسترده و فراخ دامن از زیبایی در هنر، تحول تاریخی هنر و تک هنرهایی چون معماری، مجسمه سازی، نقاشی، موسیقی و شعر است. تحلیل های ممتاز و پرتأثیر او در هنر مصری، مجسمه ی یونانی و تراژدی کهن و مدرن مایه ی شگفتی زیبایی شناسانی است که همه ی همت خود را به زیبایی شناسی و مسائل استحسانی معطوف داشته اند و در نظر بسیاری از پژوهندگان زیبایی شناسی هگل یکی از بزرگ ترین دستاوردهای نظریه ی زیبایی شناسی از هنگام فنّ شعر ارسطو است. این کتاب چنان مقدمه ای است که زیبایی شناسی را از دریچه ی دید هگل به تماشا می نشیند.