در کتاب حاضر گزارش نگارنده از مشاغل گوناگون از حد توصيف مشاغل فراتر مي رود و به بررسي معناي وسيع تري از آن مشاغل و فراتر از آن به خود زندگي مي پردازد. اين کتاب نيز مثل کارهاي ديگر وي، يک نگاه فيلسوفانه به زندگي شهري و دنياي مدرني که در آن زندگي مي کنيم دارد. هدف نگارنده از نوشتن اين کتاب جلب کردن توجه مخاطب به طيف خاصي از فعاليت ها در دنياي کار بود، به اين لحاظ که آن ها را آن قدر که بايد نمي شناسيم.

اوت ۲۰۰۷ در بعدازظهری بسیار گرم و مرطوب یک جت ایرفرانس در گیانای فرانسه به زمین نشست. در قسمت درجه یک خود، دوازده مدیر ارشد یک شرکت تلویزیون سازی ژاپنی را حمل می کرد که از ژاپن به امریکای جنوبی پرواز داشتند تا افتتاح ماهواره شان را از نزدیک پیگیری کنند. این مدیران، ماهواره را خریده بودند تا کمک شان کند نوع جدیدی از شبکۀ تلویزیونی راه بیندازند؛ به این امید که تخیل ژاپنی ها را به تسخیر درآورند و سلطۀ تلویزیون دولتی ان.اچ.کا را براندازند، همان تلویزیونی که به خاطر تمرکز بیش از حدش روی فیلم های طولانی دربارۀ فصل شکوفه های گیلاس و عادات شکاری ببر تبت، مشهور است. آن ها شبکه ای را در نظر داشتند که انیمه هایی دربارۀ روبوت های جنگجو نمایش دهند. اما توپوگرافی ژاپن -بنا به سنت- برای کسانی که به دنبال ورود به بازار پخش برنامه باشند، چالش هایی غلبه ناپذیر ایجاد کرده است چون این کشور از چهار جزیرۀ اصلی تشکیل شده که بیشترشان دارای جنگل های بسیار و در معرض توفان ها و طغیان های آتش فشانی هستند، شرایطی که نیازمند سرمایه گذاری در تسهیلاتی حفاظتی است که به طور کمرشکنی گران اند. به همین خاطر در دوران پس از جنگ، تلویزیون ژاپن اکثراً بدون هیچ چالش و دردسری در دست های آن غول دولتی عبوس عاشق شکوفه های گیلاس باقی مانده است. به هر حال، مدیران پیشرو راهی برای دور زدن موانع لجستیکی تصور کرده اند. آن ها پی بردند که اگر ماهواره ای به فضا پرتاب کنند و به ویژه آن را در مدار ۱۱۰ درجۀ شرقی، سی و شش هزار کیلومتر بالای زمین قرار دهند، آن وقت قادر خواهند بود به هر کسی در هر جای مجمع الجزایرشان که دیشی با قیمتی معمولی داشته باشد سیگنال بفرستند. و این گونه طرح اولین شبکۀ تلویزیون ماهواره ای ژاپن شکل گرفت، تجارتی که چنان که در گزارش مأموریت شبکه آمده -صرف نامش قرار بود شگفتی و حیرت مدام را در بینندگانش بیافریند: ووو تی وی.