ارزش این تجربه ها در ناموفق بودن آنهاست. آنچه شاعران امروز را از تجربه ی دوباره ی آنها منصرف میکند و ضرورت تدوین و مستندسازی آن را برای آیندگان بدیهی مینماید. بازی با الفاظ و توجه نامتوازن به بعد شکلی غزل اصلی ترین ویژگی آن تجربه هاست. اگرچه این اتفاق به ویژه در زمان اوج خود یعنی دهه ی هفتاد، گاه با اقبال از سوی بعضی مخاطبان و البته منتقدان واقع شد و آن را به شکل یک اپیدمی و تنها مسیر تجدید حیات غزل جلوه گر نمود اما امروز ثمره ی ارجمندی به جای گذاشته که بر نقض غرض خود استوار شده است. بازگشتن به چشمه ی اصلی غزل و جان واقعی آن شاید یکی از نتایج همان تجربه هایی باشد که روزی به عنوان نسخه ی درمان بی میلی مخاطبان به شعر نوشته شده بود به نظر میرسد امروز بیشترین اقبال مخاطبان به همان شکل اصلی و اصیل غزل باشد که واقعیتی گوارا و خبری مسرت بخش است. البته این به معنای نفی قالبهای دیگر شعر فارسی نیست. خوشبختانه دوران مقایسه ی قالبهای شعر فارسی با یکدیگر سر آمده است. روزگاری یکی از دل مشغولیها و دغدغه های جدی شاعران در هر دو طیف شعر نو و سنتی دفاع از گونه ی مورد علاقه ی خود و نفی و طرد شکل دیگر بود دلایلی مثل محدودیت وزن و قافیه