ترس از ناراحتی و رنجش، یکی از مهم ترین عواملی است که ما را از آغازکردن بحث و گفت وگویی دشوار بازمی دارد، اما خودمان هم می دانیم که این بحث، ضروری و مهم است. ما تصمیم می گیریم که به طرف مقابلمان چیزی نگوییم، چون از نتایج بحث می هراسیم. برای مثال، ممکن است یکی از اعضای تیم، به اندازه ی کافی در پروژه مشارکت نکند و با عدم مسئولیت پذیری دقیق، همه را به دردسر بیندازد، اما در اغلب موارد، ما تلاش می کنیم با سکوت و عدم اطلاع رسانی به مدیرمان، به اصطلاح خود را به دردسر نیندازیم.

اما نکته این جاست که صحبت نکردن درباره ی یک مشکل، باعث ازبین رفتن آن نمی شود. تا زمانی که مشکل ادامه دارد، احساس ناراحتی و نارضایتی ما نیز ادامه خواهد یافت. علاوه بر این، اگر به صورت مستمر، نتوانید از حق خود دفاع کنید، ممکن است همکارانتان از این شرایط سوءاستفاده کنند.

برای مثال اگر وقتی یکی از همکارانتان عادت دارد که مسئولیت هایش را به گردن شما بیندازد، با این روند مقابله نکنید، به احتمال زیاد، با گذشت زمان، هربار کار بیشتری بر سرتان می ریزد و به زودی اشتباهات زیادی نیز به خاطر انباشتگی حجم بالایی از کار، از سوی شما رخ خواهد داد.