«گلادیر هاپکینز» که گیلی صدایش می زنند، دخترک یازده ساله و تنهایی است که هرچندوقت یک بار، خانواده ای سرپرستی او را بر عهده می گیرد. او دختری بسیار خشن و تندخو اما باهوش است. آخرین شخصی که سرپرستی او را می پذیرد، خانم «تروتر» است که پسربچه ای کوچک تر از گیلی را نیز سرپرستی می کند. با وجود رفتار تند و توهین آمیز گیلی، خانم تروتر از محبت به او دریغ نمی کند و همین امر به تدریج علاقه و کششی درونی در گیلی ایجاد می کند، هرچند رفتارش عکس آن را نشان می دهد. گیلی همیشه انتظار مادرش را می کشد. او گیلی را از کودکی رها کرده و در شهری دور زندگی می کند، ولی دورادور و با نامه از وضعیت گیلی مطلع می شود. در پایان داستان هرچند مادربزرگ ثروتمند گیلی او را نزد خودش می برد و چندی بعد، مادر گیلی نیز به دیدنش می آید، اما رفتار به شدت سرد و خودخواهانه ی مادر، تمام دنیای خیالی و آرزوهای گیلی را نابود می کند. گیلی می ماند و یک چمدان احساس های متناقض. خودش هم سردرگم است که آیا دوست دارد پیش مادر واقعی اش بماند یا آرزو کند زودتر پیش سرپرست مهربانش برگردد که باوجوداینکه گیلی این همه اذیتش کرده ولی باز هم دوستش دارد. شاید عشق خانم تروتر واقعی ترین تجربه ی گیلی از مواجهه با مفهوم خانواده باشد.