به طور کلی، ادبیات آفریقا از خصوصیتی استثنایی برخوردار است، زیرا نه تنها نمایانگر تنوع بی شمار اقوام، فرهنگ ها، آیین ها و سنت های موجود در این قاره است بلکه بار سنگین زخم های دردناکی را حمل می کند که دهه ها برتری و حاکمیت استعمار بر آفریقایی ها تحمیل کرده است. ادبیات داستانی آفریقا را می توان از نظر تاریخی به سه بخش تقسیم کرد: ادبیات پیش از استعمار، ادبیات دوران استعمار و ادبیات دوران پسااستعمار. در این میان، در روزگار گذشته، برخی جوامع آفریقایی جوامعی مادرسالار به شمار می رفت و زنان در آن، محترم و دارای مقامی برجسته بودند، و حتی در برخی مناطق اختلافی میان زنان و مردان وجود نداشت. اما با ورود آموزش، فرهنگ و مذهب غربی، این موقعیت به هم خورد و زنان در موقعیتی پایین تر قرار گرفتند. در دهه های ۱۹۶۰-۱۹۵۰ شمار بسیار محدودی از زنان داستان نویس در صحنه ی ادبی کشورهای آفریقایی پدیدار شدند که مانند داستان نویسان مرد، اغلب موضوع ها و مضمون های خود را از فضای مبارزه ی اجتماعی زمان برمی گرفتند. بااین همه، در پایان قرن بیستم، سرانجام زنان آفریقا توانستند سکوت را بشکنند و صدای خود را به دیگران برسانند. آن ها از رنج زن بودن در بردگی و خشونت خانوادگی سخن گفتند و از فقر و ستمی که از سوی مردان بر زنان می رفت و از بی عدالتی و حقوق پایمال شده ی خود نوشتند. در کتاب حاضر، سی داستان بسیار خواندنی از زنان نویسنده ی کشورهای مختلف آفریقا گردآوری و ترجمه شده و در دسترس ایرانیان و فارسی زبانان قرار گرفته است.