در میان انبوه نوشته های آنتونیو گرامشی، نامه های زندان از برجسته ترین نوشته های او در عالم اندیشه ی سیاسی است و منبعی مهم و پرارزش برای درک شخصیت راستین گرامشی، ویژگی های فکری و اخلاقی و عمق مطالعات او، همچنین برای فهم آرای او در عرصه ی جامعه شناسی سیاسی و مطالعات فرهنگی. اهمیت این اثر در آن است که بخش مهمی از کوشش گرامشی را در تدوین پروژه ی فکری اش به ما ارائه می دهد که، علاوه بر سیاست، تاریخ و فلسفه، مطالعات فرهنگی را نیز دربر می گیرد. در جای جای نامه ها تلاش برای بررسی همه جانبه ی مسئله ی اصلی گرامشی، یعنی نحوه ی سربرآوردن فاشیسم و ناکامی جنبش انقلابی مشهود است، و رد و نشانی از مفاهیم کلیدی و مورد توجه او، همچون هژمونی، روشن فکر ارگانیک، جامعه ی سیاسی و جامعه ی مدنی، تاریخی گری، مسائل فرهنگی و ادبی، و جریان های حاشیه ای ادبی را به وضوح می توان در خط فکری او و دیدگاه هایش درباره ی مقولات گوناگون و حتی مسائل روزمره دید: نامه های زندان یا به تعبیری این «اپرای زندان» نمودار نبوغ و ذهنِ تحلیل گر و خلّاقِ این متفکر مارکسیستِ انقلابی است.