کتاب رفیق پانجونی

همین که فهمیدم کار ساخت مدرسه تمام شده است و معلم نیز از آرابگیر حرکت کرده و دارد می آید، بلافاصله نیروهای فعال انقلابی زاپلوار، یعنی وارتان، خو آوو و رئیس انجمن دانش آموزان، کارو را نزد خود فرا خواندم تا دربارۀ شرایط موجود و عملکرد خود مشورت کنیم. خو آوو به عنوان راه حل نهایی پیشنهاد کرد ساختمان مدرسه را به آتش بکشیم، اما من این اقدام را کمی سطحی دیدم و به رفقا توضیح دادم که خودمان را خونسرد نشان دهیم و مثل مخالفان مان به اقدامی افراطی دست نزنیم. البته اگر آوو می خواست چنین کاری را بدون مداخلۀ مستقیم حزب، با مسئولیت شخصی انجام دهد، در آن صورت من به عنوان یک اقدام شخصی با آن موافقت می کردم، چون حزب ما در مورد همۀ مسائل دیدی آزاداندیشانه دارد و به هیچ وجه نمی تواند برای اعمال شخصی رفقا محدودیت قائل شود. پس از بحث طولانی، تصمیم گرفتیم روز ورود معلم به زاپلوار، از طرف حزب، یک میتینگ برگزار کنیم، اما اگر این میتینگ حاصلی نداشت، در آن صورت، معلم را به صورت شخص و نه حزبی کتک بزنیم، چون حزب ما با هر نوع اعمال فشار مخالف است و برای پیروزی اندیشه های خود جز حرف و قلم، اسلحۀ دیگری ندارد. برای اینکه قربانی توطئۀ بورژوازی کثیف و قشریون تاریک اندیش نشویم، درایت به خرج دادم و معاون کلوب کارل مارکس روستای کورماش، یعنی هاسو را که در مورد مسئلۀ مدرسه دیدگاه علمی روشنی دارد، نزد خود دعوت کردم. بالاخره دو روز قبل خبردار شدیم که معلم، قبل از ظهر به زاپلوار می رسد. رِس سرگو، کشیش ساهاک، دو پسر سرگو، سِهو جان، هاروی پرنتس، سِدو کولوش، همۀ کله گنده های روستا با فامیل های شان و کاسه لیسان شان به استقبال نماینده قانونی بورژوازی رفته اند، رفتار آنان طوری است که انگار به پیشواز یک انقلابی یا فعال اجتماعی یا یک قهرمان فداکار رفته اند. ما بی درنگ در اطراف کلیسا و در سنگرهای مناسب مستقر شدیم.کمی بعد انبوه جمعیت دیده شد. وقتی معلم و همراهانش به کنار کلیسا رسیدند و از اسب های شان پیاده شدند، تظاهرات ما شروع شد. تظاهرکنندگان با شعارهایی که از پی می آید زمین و زمان را به هم دوختند: مرگ بر ستمکار، مرگ بر خائن، مرگ بر مدرسه دوستان دروغین، مرگ بر معلمان ریاکار، زنده باد انقلاب، زنده باد خودآگاهی پرولتاریا، زنده باد روشنفکران جوان زاپلوار!