قوانین در اخلاق با سعادت دیگران ارتباط دارند و در الزام حقوقی با اراده آنان الزام اخلاقی نسبت به غیر خیر و سعادت غیر است و الزام حقوقی نسبت به غیر اراده غیر است. اما اولین شرط تکالیف اخلاقی این است که الزام حقوقی از پیش به نحو پیشینی تکمیل شده باشد. هر الزامی که ناشی از حق دیگران باشد باید ابتدا برآورده شود زیرا تا وقتی که من ملزم به الزام حقوقی دیگران باشم آزاد نیستم زیرا تابع اراده غیر هستم اما هرگاه من بخواهم به یک تکلیف اخلاقی عمل کنم میخواهم به یک تکلیف آزاد ( تکلیف اختیاری عمل کنم. حال اگر هنوز از الزام حقوقی آزاد نشده باشم باید اول خود را از آن الزام، که به عهده دارم آزاد کنم و آنگاه میتوانم تکلیف اخلاقی خود را انجام دهم. بسیاری از مردم تكاليف موظف خود را ترک میکنند و با وصف این میخواهند شایسته عمل کرده باشند. چنین اند افراد بسیاری که در جهان ناحق عمل میکنند و حقوق دیگران را ضایع میکنند و سرانجام با وصیت در بیمارستان اقدام به خیر می کنند. فقط بانگ و فریاد و اظهار نظرها، کوبنده و آهنین است که این افراد تكاليف خود را انجام نمیدهند و تمام اعمال شایسته آنها نمی تواند این صدا را خاموش کند زیرا این اعمال به صورت رشوه ها و هدیه هایی است که به پیشگاه حق تعالی اهدا میشود تا تکالیف خود را انجام داده باشند. پس سعادت علت اصلی و زمینه تحریک همه تکالیف نیست یعنی برای اجرای تکالیف اخلاقی اجبار قانونی لازم است و بنابراین کسی نمیتواند مرا برخلاف اراده من به سعادت برساند