مقایسه با ۵۰ درصد باور دارند که باید حق داشته باشند کودکان را تنبیه بدنی کنند. (۱)

یکی از دوستان من زمانی باور خود به انگیزه و کنترل بیرونی را کنار گذاشت که مردی مسلح تهدیدش کرد کیف پولش را به او بدهد؛ با وجود تهدید شدن با اسلحه از دادن کیفش به سارق خودداری کرد. چون نمیخواست گواهینامه رانندگی و کارت اعتباری اش را از دست بدهد. او واقعاً شگفت زده شده بود که چگونه محرک تهدید کننده قدرتمندی مانند تفنگ را نادیده گرفته است. ما می توانیم او را انسان خوش اقبالی بدانیم که زنده مانده؛ اما واقعیت این است که آن مرد مسلح که به شدت به مدیریت رئیس مآبانه و توسل به زور و اجبار معتقد بوده، نتوانست کیف را از او بگیرد. بنابراین حتی اسلحه هم همیشه نمی تواند شما را در رأس بنشاند و تبدیل به رئیسی با اختیار تام کند. البته این بدان معنا نیست که مردم اگر با اسلحه تهدید شوند، معمولاً از دستور فرد مسلح پیروی نمیکنند در بیشتر مواقع از دستور صاحب اسلحه پیروی می شود؛ اما پیروی از دستورات فقط به دلیل تهدید فرد مسلح نیست، بلکه با در نظر گرفتن تمام جنبه ها، خودشان تصمیم می گیرند که در آن شرایط بهتر است مقاومت نکنند. حتماً آنها از رفتار فرد مسلح احساس انزجار و نفرت میکنند و در یک سطح بسیار حداقلی، اما نه با رضایت خاطر از درخواستهای او پیروی می کنند. مدیران نیز می توانند برای انجام دادن کارهای ساده به زور و اجبار متوسل شوند. از طرفی کارکنان آزرده کارهایی را که حتی اندکی دشوار و پیچیده باشد به خوبی انجام نمی دهند.