ایران می ترسد و از کوچه آن طرف تر نمی رود. پایش را آن سوی درِ نیست شده نمی گذارد و بر می گردد. کوچه دردار را بر می گردد تا به پنجره ای می رسد که از آن داخل می شود تا انتهای حیاط را ببیند. داخل خانه را نگاهی می اندازد. خودش را میان تایرهای کهنه نادر می بیند. ایران خانم را می بیند که سرش را در سطل چسب چوب کرده و بی اراده بو می کشد. دستی به گوشت شل شده ی پستان هایش می کشد و دوباره با ترس، به تماشای خودش می نشیند. پیکان پستانش را با بی رحمی می فشرد تا بفهمد که کدام راست است. ایران کوچه یا ایران خسته ی داخل خانه. دردی در سینه نمی فهمد و همین برایش ترسناک است.