داستان جنگ داستان ناتمامی در جهان است؛ گاه لباس دشمنان تغییر می کند و گاه مرزهای مورد تعرض هولوکاست به قول نویسنده ی کتاب عداوت نامعقولی بر پایه ی مذهب، جنسیت و رنگ پوست است. ادبیات می تواند تا حدی به کم کردن خشونت در جهان کمک کند.

تاریخ به روایت داستان زمان مشخصی را متوقف می کند. داستان نویس شروع به کندوکاو می کند و روایت بر اساس آنچه به راحتی دیده نمی شود شکل می گیرد.

پسری با پیژامه راه راه داستان پسری است که به زور سوار قطارش کرده اند و به سرزمینی دورش آورده اند بی آنکه بداند چرا باید منتظر مرگ باشد. برونو هم سن و سال اوست. او لباس معمولی دارد. پدر برونو در آشویتس مسئول پیگیری کشتار ساکنان اردوگاه است. بی آنکه برونو بداند چرا؟

او دوست دارد با پسر پیژامه پوش بازی کند. حالا ما در میانه ی داستان هستیم. داستانی معصومانه که از زاویه ی دید برونو روایت می شود. او سؤال های زیادی دارد اما بزرگ ترها پاسخ قانع کننده ای به او نمی دهند. بنابراین برونو به تنهایی تصمیم می گیرد دست به اکتشاف بزند و پاسخ سؤالاتش را پیدا کند.

راوی بیشتر زمان روایت را در منزل برونو است. او موشکافانه می خواهد بداند و به ما بگوید چرا یک خانواده ی مهربان آلمانی این گونه خود را به دست ایدئولوژی ویرانگر پیشوا سپرده اند. در سر پدر خانواده چه می گذرد؟

داستان پسری با پیژامه راه راه داستان مقطعی از تاریخ است که امروزه آشناتر از هر روایتی است؛ زیرا در چند نقطه ی جهان کینه و خشم موجب برافروختن آتش جنگ شده است. داستان زیباترین عواطف بشری است و با این امید نوشته شده که شاید به خاطر کودکان شعله ی جنگ خاموش شود. این کتاب را نشر چشمه هم با ترجمه علی عبداللهی منتشر کرده است.