پشت هر یک از کتاب های مجموعه ی ده جلدی شعر و شکر نوشته است: «شعرهای این مجموعه ورودی با اجازه است به دنیای خیال و شادی و بازی خردسالان بچه ها این شعرها را می فهمند و دوست دارند و می توانند از بر کنند.»

و خب، مگر این ها مهم ترین چیزهایی نیستند که از شعر خردسال انتظار داریم؟ اینکه شاعر دنیا را از دریچه چشم بزرگ سال نگاه نکرده باشد شعرها خیال انگیز باشند و به مخاطب فرصت دهند که با شعر دوباره دنیا را کشف کند.

در مجموعه ی شعر و شکر کم وبیش این اتفاق ها افتاده است. شعرهای این مجموعه ساده و شیرین اند و با پدیده های دنیای اطراف شوخی می کنند گاهی گربه ای ماه کامل را شکل گلوله ی کاموا می بیند و می خواهد آن را قل بدهد پایین و گاهی موش و گربه با هم دوست می شوند

هر چند شاید بعضی از شعرهای این مجموعه جز تکرار تجربه های قیلی شاعران نباشند و مضمون تازه ای نیافریده باشند، اما در مقابل بعضی از شعرهای این مجموعه سرشار از شیطنت کودکانه اند. شاید مثل همیشه پدیده های طبیعی مثل باران و ابر و گل و حیواناتی مثل موش و گریه و کلاغ و مورچه بهانه ی سرودن این شعرها شده باشند اما چیزی در همین شعرهای تکراری هست که باعث می شود.

مخاطب برای لحظاتی جور دیگری به پدیده های اطراف نگاه کند. ریتم شعرها باعث می شود بلند خوانی آنها برای خردسال لحظاتی دلنشینی ایجاد کند تصویر سازی های تصویرگرهایی چون حسن موسوی سحر حق گو سارا خرامان نگین احتسابیان و.... هم مکمل شعرها شده و حس آنها را کامل تر کرده است.

افسانه شعبان نژاد با پر پر منم، پر مهری ماهوتی با کفش های جیک جیکی مصطفی رحماندوست با خنده ی ما قشنگه اسدالله شعبانی با پولک به پولک شراره وظیفه شناس با بی اجازه جعفر ابراهیمی شاهد با تولد قارقارک ناصر کشاورز با مثل یک بلیل کوچولو، شکوه قاسم نیا با بوس ،خیس بابک نیک طلب با هم این قشنگ هم اون قشنگ و مریم هاشم پور با هزار تا نی نی شاعران این مجموعه هستند.