در الکتون مینه سوتا وارد کلاس میشوم در روزهای نخستین آوریل زمین های اطراف مدرسه خیس و شخم نخورده اند و هنوز چیزی در آنها نکاشته اند. آسمان خاکستری تیره است. بعد از این که میشنوم ربی Rabbi) یکی از کلماتی است که دانش آموزان دارند هجی میکنند، به آنها می گویم: «من یک یهودیام هیچ کدامشان پیش از این به عمرشان یک یهودی ندیده اند. میدانم که از حالا تا یک ساعت دیگر هر کاری بکنم نمایانگر یک یهودی ست. همین طور که دارم سیبی را میخورم وارد می شوم حالا همه ی یهودیها سیب میخورند به آنها می گویم تا حالا در یک شهر کوچک زندگی نکرده ام حالا هیچ یهودی تا حالا در یک شهر کوچک زندگی نکرده است. یکی از دانش آموزان پرسید که آیا کسی را در اردوگاه اسرای جنگی میشناسم؟ حالا درباره ی آلمانی ها حرف می زنیم. خیلی از آنها نژادشان آلمانی ست.

آنها خیلی خون گرم و به شدت آسیب پذیرند. نگاه خیلی شاعرانه ای دارند. خوب میدانند آبی را که میخورند از کجا می آید و گربه شان که دو سال پیش فرار کرد دیگر بر نمیگردد من نباید هیچ قاعده و قانونی ربی نام مربیان ذن بودایی است.