در ادبیات تطبیقی باید به دنبال چشم انداز، ماهیت و روان شناسی دیگری بود. ادبیات را باید در چشم اندازی جهانی و عمومی مطالعه کرد، نه در چشم اندازی ملی یا در قالب آثاری پراکنده. مطالعه ادبیات تطبیقی را نیز، همپای ادبیات عمومی و ادبیات ملی باید بسیار مهم شمرد. در ادبیات تطبیقی، بی تردید باید بر تعصبات ملی و نگرش های بسته غلبه کرد، اما حیات و ارزش های سنت های ملی را نباید نادیده یا دست کم گرفت. در مطالعه تطبیقی ادبیات، هم به ادبیات ملی، هم به ادبیات عمومی، هم به تاریخ ادبی و نقد ادبی، هم به درون مایه ها و قالب های ادبی توجه می شود و هم به جنبه های زیبایی شناختی و چشم اندازه ای گسترده تری که تنها در سایه این نوع مطالعه، قابل رویت است.